ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Ιδέες

Ακάλυπτες διαφορές

Ο ​​διχασμός των αγροτικών μπλόκων, που καταγράφεται τώρα και στους τίτλους και στα ρεπορτάζ των εφημερίδων, η διάσπασή τους σε τρεις μερίδες, διαφοροποιούμενες ως προς τα αιτήματα και τη διεκδικητική τακτική, ήταν από νωρίς ορατά.

Ούτε μία σοβαρή πρόταση, ούτε μια ειλικρινής κουβέντα

Στην Ελλάδα θα μου πείτε, πάντοτε, από παραπλανητικά στομφώδη λόγια των ηγετών μας, «γενικών» ή «ειδικών κλάδων», πηγαίναμε καλά. Εχουμε δημιουργήσει σχολή μεγαλοστομίας και ανειλικρίνειας. Για την ουσιαστική ισότητα, την καθολικότητα των νόμων, την προστασία των πιο αδύναμων και τη βιωσιμότητα της οικονομίας, του συστήματος δίκαιης κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας για όλους, ούτε μία σοβαρή πρόταση. Ούτε μια ειλικρινής κουβέντα.

Κέρδος επιχειρήσεων, κόστος εργασίας και ανταγωνιστικότητα

Το ζήτημα της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης και οι αντιδράσεις των κομμάτων στα δεξιά της κυβέρνησης απέναντι στην πρότασή της για αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, προκειμένου να στηριχθεί το νέο ασφαλιστικό χωρίς μειώσεις των συντάξεων, αναδεικνύει για μια ακόμα φορά τις διαχωριστικές γραμμές που πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν μεταξύ αριστερών και δεξιών πολιτικών.

Η αγωνία του καναλάρχη πριν από το πέναλτι

Όχι δεν πρόκειται να πέσει η κυβέρνηση ούτε να φτάσουν τα τρακτέρ στο Σύνταγμα…
Αυτό που θα συμβεί είναι ότι οι καναλάρχες θα χάσουν τις άδειές τους (που δεν είχαν ποτέ κανονικά).
Θα χάσουν την δυνατότητα να συγκυβερνούν, να εκβιάζουν τις κυβερνήσεις, να παίρνουν κρατικές δουλειές, να διορίζουν τους ανθρώπους τους, να χρωστούν και να μην πληρώνουν.
Νταβατζιλίκι τέλος.

Γραβάτες, μεγαλοαγρότες, εθνικός κορμός – εδώ ο φιλελέδικος κανιβαλισμός

Μπροστά σε μια αντεπαναστατική λύση δεν παριστάνουμε τους κινέζους. Οι φασίστες ή οι φιλελέδες ή και οι δυο μαζί δεν είναι ρεφορμιστές και γραφειοκράτες που θα αφήσουν τον αγώνα στη μέση του δρόμου, για να τον πάμε εμείς παραπέρα. Είναι εντελώς άλλο πράγμα. Θέλουν να πάνε τα πράγματα εντελώς στην άλλη κατεύθυνση. Να το πούμε απλά μπας και το καταλάβουν ορισμένοι. Οι ρεφορμιστές ισχυρίζονται ότι επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό με τους επαναστάτες αλλά με πιο ήπια μέσα. Όσο ο κόσμος έχει αυταπάτες για το ρεφορμισμό μπορεί κανείς να κινείται στην ίδια κατεύθυνση, τουλάχιστον μέχρι το σημείο που ο αγώνας αναπτύσσεται ειρηνικά. Με τους φασίστες και τους φιλελέδες δεν υπάρχει ούτε μισό μέτρο κοινός δρόμος, γιατί δεν υπάρχει ούτε στα λόγια κοινός σκοπός. Εντάξει;

Η παραδοσιακή μικροαστική τάξη στην Αθήνα, 1880-1925

«Οι Νοικοκυραίοι» του Νίκου Ποταμιάνου είναι ένα από τα σημαντικά ιστορικά βιβλία των τελευταίων χρόνων. Ο συγγραφέας μελετάει τη συγκρότηση, τους όρους ύπαρξης, τις αλλαγές, τους πολιτικούς και πολιτισμικούς ορίζοντες μιας τάξης με κομβική σημασία για την ελληνική κοινωνία του 20ού αιώνα: των μικροαστών. Ταυτόχρονα, επειδή, κατά τη μελέτη επεξεργάζεται, σε διαρκή διάλογο με τη διεθνή βιβλιογραφία και πηγές του, τα θεωρητικά του εργαλεία: την έννοια της τάξης, πρωτίστως. Τέλος, μας δείχνει πώς μια καλή διδακτορική διατριβή μπορεί να μετατραπεί σε ένα εξίσου καλό και ωραίο βιβλίο.

ΜΜΕ, κοινωνικές τάξεις και εξουσία

Εάν τα πολυποίκιλα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας τίθενται πολλαπλώς σε κίνδυνο, τότε τα ΜΜΕ παρεμβαίνουν καταλυτικώς και ανατρέπουν κυριολεκτικώς τις ισορροπίες της ισοτιμίας και ισοδυναμίας, διά της προώθησης και εξουσιαστικής επιβολής εκείνων των κομμάτων τα οποία διακρίνονται ως γνήσιοι εκφραστές των συμφερόντων αυτών. Και αμέσως μετά, βεβαίως, το πολιτικό σύστημα εν συνόλω στην υπηρεσία τους.

Η ρητορική της κρίσης

Αν η κρίση του 1929 ήταν κρίση υπερπαραγωγής, η τωρινή είναι κρίση χρέους που στην εξελικτική της πορεία παρήγαγε κρίσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στην δημοσιονομική και πραγματική οικονομία των κρατών μελών της Ε.Ε., απελευθερώνοντας ταυτόχρονα άλυτα εκκρεμή ζητήματα που υπέβοσκαν και με την κρίση ξεπρόβαλλαν κυρίαρχα να απαιτούν επίλυση. Τέτοια αφορούν σε τομείς θεσμικούς, κοινωνικούς, πολιτισμού, παιδείας, εκπαίδευσης, υγείας.

Της Κατερίνας Βόλτσιου

«Δεν είναι η οικονομία, ηλίθιε»

… μετά την αναγκαστική υποχώρηση του καλοκαιριού, η κυβερνητική διαχείριση της εξουσίας δεν αποτελεί μια εύκολη υπόθεση. Με δεδομένους τους ακραία δυσμενείς συσχετισμούς στο εσωτερικό και στο διεθνές περιβάλλον, τις αναγκαστικές και μη επιλογές συγκρότησης των κυβερνήσεων και εν τέλει τις μάλλον αφελείς αντιλήψεις για τη φύση, την αντοχή και τις αδράνειες που χαρακτηρίζουν το πολυσχιδές της κρατικής εξουσίας, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι το άνοιγμα, η ελπίδα που ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε ξεθωριάζει.

Νοάμ Τσόμσκι: Ο σαδισμός απέναντι στη Δημοκρατία

Τη στάση της Ευρώπης τόσο απέναντι στην οικονομική κρίση και την Ελλάδα όσο και στη διαχείριση του προσφυγικού δράματος επικρίνει ο διεθνώς αναγνωρισμένος φιλόσοφος και ακτιβιστής Νόαμ Τσόμσκι. Όσον αφορά την κρίση, ο Τσόμσκι λέει ότι «οι σαδιστές ευρωκράτες βασανίζουν την Ελλάδα» που τόλμησε να διεκδικήσει τη Δημοκρατία, ενώ για το προσφυγικό σημειώνει ότι η Ευρώπη ξέρει πολύ καλά από λιτότητα, αλλά όχι από ανθρωπισμό.

Πως να ξεκινήσουμε από την αρχή

Οι Μπολσεβίκοι γρήγορα κατάλαβαν ότι από την πολιτική τους δύναμη έλειπε μία διακριτή κοινωνική βάση: η πλειοψηφία της εργατικής τάξης, στο όνομα της οποίας έπαιρναν αποφάσεις, είχε εξαφανιστεί κατά τον εμφύλιο, έτσι κατά έναν τρόπο βρέθηκαν να κυβερνούν σε κενό κοινωνικής αντιπροσώπευσης.

Η νύχτα της μεγάλης χρεοκοπίας

Το ξέμπλεγμα του κουβαριού απαιτεί ρεαλισμό και πολιτικό θάρρος. Οι θεσμικές και ρυθμιστικές αρχές θα πρέπει να κοιτάξουν κατάματα την κατάσταση και να αντιμετωπίσουν ό,τι έρχεται με μεθοδικό τρόπο. «Η επόμενη αποστολή της διεθνούς κοινότητας είναι το πώς θα διαχειριστεί τις διαγραφές χρέους και, ως εκ τούτου, τη μαζική αναδιάταξη κερδισμένων και χαμένων στις κοινωνίες χωρίς αυτό να οδηγήσει σε πολιτική θύελλα»

Δεν υπάρχει γενικά και αόριστα «αγροτιά». Υπάρχουν μεγαλοκτήμονες, υπάρχουν μικροί παραγωγοί, υπάρχουνε και εργάτης γης.

Δεν υπάρχει γενικά και αόριστα «αγροτιά». Υπάρχουν μεγαλοκτήμονες, υπάρχουν μικροί παραγωγοί, υπάρχουνε και εργάτης γης. Πάντα θυμάμαι, σε όλες τις διεκδικήσεις «του αγροτικού κόσμου», να βγαίνουν μπροστά αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα των μεγάλων του χώρου. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Εις βάρος, πλέον, όχι μόνο των υπόλοιπων στρωμάτων του αγροτικού κόσμου, αλλά των μισθωτών όλης της χώρας, της συνολικής προσπάθειας άρσης της μνημονιακής υπαγωγής, που όχι με συνθήματα, αλλά μόνο με ταξική συνείδηση και με ανάπτυξη των παραγωγικών δομών της χώρας μπορεί να γίνει.

«Αυτοκτονική» η τακτική τους για τους ίδιους και το νησί

Εκδίδουν ανακοινώσεις που παρουσιάζουν το Μόλυβο ως πεδίο κατεχόμενο από στίφη κουρελήδων. Αποκαλούν μόνοι τους το χωριό τους «Σπιναλόγκα», τόπο εξορίας των λεπρών. Αναρτούν στο διαδίκτυο, δημοσιεύουν στον Τύπο φωτογραφίες με τις παραλίες γεμάτες από ένα ατελείωτο σκουπιδαριό. Εκφράζουν ανοιχτά το μίσος τους σχεδόν για το σύνολο των εκατοντάδων εθελοντών, που προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες όχι μόνο στους πρόσφυγες αλλά στο σύνολο της κοινωνίας της Λέσβου, εξασφαλίζοντας την ομαλή διαχείριση του προσφυγικού.

Τρεις διαστάσεις για τη νησιωτική μας πολιτική.

Τα νησιά, μπορούν να θεωρηθούν ως «ιδιόμορφοι κοινωνικοί σχηματισμοί εντός του εθνικού (καπιταλιστικού) σχηματισμού». Αυτή η ιδιομορφία, πηγάζει από το γεγονός ότι αποτελούν ξεχωριστές, σαφώς διαχωρισμένες μεταξύ τους, γεωγραφικές οντότητες. Αυτό (το γεγονός), διαμορφώνει τις συνθήκες της «νησιωτικότητας».

Ανησυχητικά κρούσματα

Και αυτό συμβαίνει όχι μόνον επειδή θα αδικηθούν ένας, δύο, πέντε συμπολίτες μας, αλλά επειδή επιδιώκεται η δημιουργία ενός κλίματος «όλοι ίδιοι είναι», το οποίο μάλιστα δεν τροφοδοτείται μόνον από περιστατικά του είδους που αναφέρονται πιο πάνω. Θα ήταν κρίμα αν ο ΣΥΡΙΖΑ γλίτωνε από τα λιοντάρια και τον τρώγαν οι κοριοί.