ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Editorial

Το «ελληνικό ζήτημα» δεν εξελίσσεται εν” κενώ

up_14180200940504826_0

Αν ο περυσινός Ιούλης έφερε στην επιφάνειά τα βαθιά τραύματα που υπάρχουν στο σώμα της πρόωρα γηρασμένος «Ενωμένης Ευρώπης» η πρόσφατη σύνοδος για το προσφυγικό τα έδειξε σε όλο τον κόσμο και το ερώτημα που υπάρχει είναι αν, αυτή η Ευρώπη, μπορεί να αντέξει μια ακόμα κρίση, αυτή τη φορά με αφορμή (και πάλι) την διαπραγμάτευση για το «ελληνικό ζήτημα». Στην πραγματικότητα βέβαια δεν έχουμε να κάνουμε με τίποτα άλλο παρά με τις συνεχιζόμενες διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας συνεχιζόμενης κρίσης της Ε.Ε. που στο βάθος της είναι κρίση προσανατολισμού της.

Είναι αλήθεια ότι η Ε.Ε. έχει καταφέρει και έχει αναπτύξει υπερεθνικούς θεσμούς και μηχανισμούς που στόχο έχουν να επιβάλλουν την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης απάντησης στην οικονομική κρίση σε όλες τις χώρες,  ανεξάρτητα από τις δυναμικές και τους συσχετισμούς που αναπτύσσονται εντός της κάθε χώρας ξεχωριστά.

Ταυτόχρονα αυτοί οι ίδιοι οι θεσμοί λειτουργούν ενοποιητικά για το ίδιο το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» δίνοντας τη δυνατότητα στην κάθε ξεχωριστή κυβέρνηση να τους «πετάει τον μουντζούρη» και να εμφανίζει τις δικές της επιλογές ως κάποιου είδους «μεταφυσική αναγκαιότητα» που εκπορεύεται από αυτούς.

Η Ε.Κ.Τ. ο EFSM, αλλά και η ίδια η Επιτροπή αυτό τον στόχο κυρίως ικανοποιούν. Ο περυσινός Ιούλης και το παράδειγμα της Ελλάδας, έδειξε ότι αυτό είναι εφικτό, όμως αυτό ήταν “last year».

Αυτοί οι θεσμοί που λειτουργούν πάνω και έξω από δημοκρατικές νομιμοποιήσεις δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα απολύτως όταν μπροστά τους εμφανίστηκε ένα πρόβλημα το οποία απλά δεν υπάρχει στην «ατζέντα τους». Το «προσφυγικό» τους ξεπερνάει και το ¨προσφυγικό» ήταν που ανάγκασε τις κυβερνήσεις να πάρουν θέσεις. Θέσεις που όμως βάθυναν το ρήγμα που υπάρχει εντός της Ε.Ε.

Το «ελληνικό ζήτημα» λοιπόν δεν εξελίσσεται εν” κενώ. Οχι μόνο γιατί τώρα πια έχουμε καταγεγραμμένους διαφορετικούς συσχετισμούς σε πολλές χώρες της Ε.Ε. κάτι που δεν το είχαμε τον προηγούμενο Ιούλη, ούτε γιατί έχουμε μπει σε μια χρονιά όπου σε πολλές χώρες της θα έχουμε εκλογικές διαδικασίες ή δημοψηφίσματα που το κεντρικό τους ζήτημα εκ” των πραγμάτων συνδέεται και με την ίδια την πορεία της.

Δεν εξελίσσεται «εν κενώ» γιατί με όλα αυτά μαζί, στη πραγματικότητα, η Ενωμένη Ευρώπη έχει να διαλέξει ανάμεσα στο αν θα συνεχίσει να είναι «ενωμένη» ή όχι, κανείς δεν είναι σίγουρος ότι μπορεί να αντέξει μια ακόμα κρίση και επιπλέον γιατί σε όλες τις χώρες της οι λαοί της με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αναγκάζουν τις κυβερνήσεις τους να πάρουν θέση και να μην κρύβονται πια πίσω από «τους θεσμούς» της.

Με άλλα λόγια, ακριβώς γιατί η εξέλιξη των διαφορετικών κοινωνικών συσχετισμών, με άλλα λόγια της «ταξικής πάλης» εντός της κάθε χώρας της ξεχωριστά, ξαναφέρνει στο προσκήνιο την «πολιτική» στις διεθνείς σχέσεις.