9 Οκτωβρίου 2017 | Ιδέες |

Η διάσταση των «από κάτω» στον αναπτυξιακό σχεδιασμό

Η αριστερά βλέπει με διαφορετικό τρόπο τον σχεδιασμό. Ξεκινάει από την βασική προϋπόθεση ότι η εξέλιξη, άρα και το σχέδιο, όσο και να διαμεσολαβείτε από τα «πράγματα» υποκρύπτει ανθρώπινες σχέσεις, ταξικές σχέσεις.

design-1-800x600

Οι διαδικασίες σχεδιασμού δεν είναι ουδέτερες διαδικασίες αφού πάντα αυτός που σχεδιάζει, αυτό που ουσιαστικά  κάνει είναι να προσπαθεί, στην βάση υποθέσεων, να προβάλει στο μέλλον την επιθυμητή γι” αυτόν κατάσταση. Επίσης, στο σχέδιο, τίθενται και οι προϋποθέσεις με βάση τις οποίες αυτή η επιθυμητή κατάσταση θα επιτευχθεί.

Από τη στιγμή που πάντα, σημείο εκκίνησης είναι η υφιστάμενη κατάσταση και ο τρόπος που, συνειδητά ή ασυνείδητα, ο σχεδιαστής την αντιλαμβάνεται, το αποτέλεσμα αυτού του σχεδίου δεν μπορεί παρά να αντανακλά αυτή τη σύλληψη της πραγματικότητας.

Ένας  «ορθόδοξος» σχεδιαστής, σχεδιάζει με βάση την αντίληψη ότι η πραγματικότητα είναι μια σχέση των ανθρώπων με «τα πράγματα». Για αυτό ανάγει τα πάντα στη «μεγιστοποίηση της ωφελείας» από την καλύτερη διαχείριση των πραγμάτων.  Σε επίπεδο μιας πόλης  οι καλύτερες υποδομές, η ρυμοτομία της κλπ, ο σχεδιασμός νέων καινοτόμων προϊόντων σε μια επιχείρηση, όλα αυτά και άλλα τέτοια είναι με βάση αυτή την αντίληψη της πραγματικότητας το κλειδί για την επιτυχία του αναπτυξιακού στόχου, του σχεδίου που οδηγούν στην «γενική ευημερία».

Αλλά η κατασκευή ενός δρόμου ενός λιμανιού ενός βιολογικού κλπ ακόμα και ο τρόπος συλλογής των σκουπιδιών, δεν είναι ταξικά ουδέτερος. Η ταξικότητα τους βγαίνει από το γεγονός  ότι σε μια διαιρεμένη κοινωνία τα οποία οφέλη κατανέμονται άνισα. Αυτός που μπορεί να οφείλεται περισσότερο από μια υποδομή, είναι ο από τα πρίν έτοιμος για κάτι τέτοιο, δηλαδή ο πιο ισχυρός. Ακόμα μπορεί να είναι αυτός που θα την φτιάξει.  Μέσα από αυτούς τους σχεδιασμούς, ουσιαστικά βγαίνουν δυνατότερες οι εξουσιαστικές ομάδες

Αυτό γίνεται γιατί στις ανθρώπινες κοινωνίες οι σχέσεις, οικονομικές, κοινωνικές κλπ, είναι σε τελική ανάλυση σχέσεις ομάδων ανθρώπων, δηλαδή τάξεων που «διαμεσολαβούνται από τα πράγματα». Το ότι λοιπόν «φτιάχνει κανείς καλύτερα τα πράγματα» δεν οδηγεί από μόνο του στην καλυτέρευση των σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους και τις τάξεις τους, αντίθετα τις περισσότερες φορές μεγαλώνει τις μεταξύ τους αποστάσεις.

Η αριστερά βλέπει με διαφορετικό τρόπο τον σχεδιασμό. Ξεκινάει από την βασική προϋπόθεση ότι η εξέλιξη, άρα και το σχέδιο, όσο και να διαμεσολαβείτε από τα «πράγματα» υποκρύπτει ανθρώπινες σχέσεις, ταξικές σχέσεις. Και τα σχέδια της έχουν συγκεκριμένο στόχο: Από την στιγμή που στον ταξικό ανταγωνισμό διαλέγει συνειδητά να ενισχύει την θέση των «από κάτω». Να την ενισχύει οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά με στόχο την απελευθέρωσης τους.

Αυτός είναι και ο λόγος που στα σχέδια και τα προγράμματα μας, πρέπει να βάλουμε την διάσταση των «από κάτω», όσων δηλαδή σήμερα πλήττονται περισσότερο από την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι κάθε παρέμβαση μας θα πρέπει να έχει μια η περισσότερες, άμεση ή έμμεση, θετική και χωρίς διαμεσολαβήσεις επίπτωση ή επιπτώσεις στην ενδυνάμωση των κυριαρχούμενων είτε οικονομική είτε πολιτική είναι αυτή.

Με άλλα λόγια, κάθε παρέμβασή μας, θα πρέπει να «μετακινεί» τους συσχετισμούς υπέρ του κόσμου της εργασίας και σε κάθε περίπτωση να μην ευνοεί το αντίπαλο στρατόπεδο.

Print Friendly, PDF & Email



Tags:

Στην ίδια ενότητα