ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Επικαιρότητα

Αλληλεγγύη αλλά και κοινωνικός έλεγχος

moria1 (1)

Η επίσκεψη του Πάπα στη Λέσβο, που όπως και ο ίδιος λέει, γίνεται προκειμένου να « εκφράσει αλληλεγγύη τόσο στους πρόσφυγες, όσο και στους πολίτες της Λέσβου και σε όλον τον ελληνικό λαό, που ήταν τόσο γενναιόδωρος με την υποδοχή που επιφύλαξε (στους πρόσφυγες)» είναι μια ακόμα αναγνώριση, ίσως η μεγαλύτερη, της στάσης που κράτησαν όλοι και όλες, οι κάτοικοι του νησιού, όλους αυτούς τους μήνες απέναντι στους εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας που η ανάγκη τους έφερε να περάσουν από τον τόπο μας.

Ομως αυτή η αναγνώριση δεν πρέπει να είναι ικανή να ξεχάσουμε, ότι  το ¨προσφυγικό» έχει μπει σε «νέα φάση», και ότι αυτή η «νέα φάση», είναι που θα αφήσει ποιο έντονο το αποτύπωμά της: Η συμφωνία Ε.Ε – Τουρκίας και ειδικότερα το σκέλος που  αφορά και εμάς εδώ, δηλαδή των συνθηκών κράτησης, όσων πια – με βάση αυτή τη συμφωνία θεωρούνται «παράνομοι» και παραμένουν έγκλειστοι στη Μόρια, εμπεριέχει τον κίνδυνο για το νησί μας, από «νησί της αλληλεγγύης» να μετατραπεί σε σημείο αρνητικής αναφοράς.

Η τελευταία έκθεση της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, αν και έγινε πριν από την αποσυμφόρηση του κέντρου με την μεταφορά ενός σημαντικού αριθμού προσφύγων και μεταναστών που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες στην ανοιχτή δομή του Δήμου, στον Καρα Τεπέ, είναι αποκαλυπτικοί αυτών των κινδύνων.

«Στην άκρη της Ευρώπης οι πρόσφυγες βρίσκονται παγιδευμένοι χωρίς φως στην άκρη του τούνελ. Ένα σύστημα που είναι τόσο προβληματικό, βιαστικό και άσχημα προετοιμασμένο είναι ιδανικό για σφάλματα, καταπατώντας τα δικαιώματα και την ευημερία κάποιων από τους πιο ευάλωτους ανθρώπους», δήλωσε η Gauri van Gulik, Αναπληρώτρια Διευθύντρια για την Ευρώπη, της Διεθνούς Αμνηστίας.

Όλο το προηγούμενο διάστημα, η αλληλεγγύη των κατοίκων της Λέσβου προς τους πρόσφυγες και μετανάστες, είτε μέσα από τις διάφορες συλλογικότητες τους είτε ακόμα και μεμονωμένα, απευθυνόταν αποκλειστικά σε έναν πληθυσμό που μετακινούταν, τώρα όμως τα πράγματα αλλάζουν. Χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες θα μένουν εδώ για ένα αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα και το βασικό καθήκον των κινημάτων αλληλεγγύης είναι να διασφαλίσουν ότι – για όσο διάστημα θα μένουν εδώ- οι συνθήκες παραμονής τους θα είναι αξιοπρεπείς. Οτι τα δικαιώματά τους δεν θα καταπατούνται, αντίθετα θα έχουν πλήρη πρόσβαση στην άσκηση τους.

Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι οι τοπικές συλλογικότητες – αλλά όχι μόνο αυτές – θα πρέπει να απαιτήσουν και να αποκτήσουν πλήρη πρόσβαση στη Μόρια, αλλά και στα άλλα σημεία κράτησης και «διακίνησης» των προσφύγων και μεταναστών κάτι που επίσης σημαίνει ότι οι αρχές δεν θα εμποδίσουν αυτή την πρόσβαση.

Περνάμε δηλαδή στη φάση του ¨κοινωνικού ελέγχου» της λειτουργίας του κέντρου της Μόριας, όχι μόνο ως «αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες» αλλά και ως αυτοί και αυτές, που έχουμε το άμεσο συμφέρον να διασφαλίσουμε όλα αυτά που έγιναν το προηγούμενο διάστημα και που αυτές τις ημέρες κορυφώνονται με την επίσκεψη του Πάπα, δεν θα σβηστούν εξ” αιτίας της εφαρμογής μιας παράλογης συμφωνίας και μάλιστα από έναν κρατικό μηχανισμό που για δεκαετίες έχει μάθε να λειτουργεί εξίσου παράλογα…