28 Μαρτίου 2016 | Ανθρωποι |

Ενα ομόλογο με …ρήτρα λαδιού από το Δήμο Μυτιλήνης, το 1944

Εκείνη την εποχή ο Δήμος Μυτιλήνης προσπάθησε να κάνει αυτό που σήμερα γίνεται κατά κόρον σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, αλλά και στην Ελλάδα

okades

Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Λέσβου από τους Γερμανούς, ένα από τα πρώτο θέματα με τα οποία καταπιάστηκε η λαϊκή εξουσία του ΕΑΜ ήταν αυτό της ανεργίας, ειδικότερα στην πόλη της Μυτιλήνης, η οποία όπως ήταν φυσικό συγκέντρωνε το μεγαλύτερο αριθμό της εργατικής τάξης του νησιού, άρα και των ανέργων.

Να σημειώσουμε ότι το πρόβλημα της ανεργίας ήταν στις προτεραιότητες και της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» ή οποία κινήθηκε στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση: Σχετική επιτροπής υπό τον Σβώλο, η οποία έβλεπε ως άμεση λύση στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας που ταλάνιζε τον πληθυσμό της ελεύθερης, πια, Ελλάδας, τα «μικρά έργα, που δεν χρειάζονται υλικά αλλά μόνο χέρια», ενώ είχε αναθέσει στο Υπουργείο Δημοσίων έργων να κάνει τη σχετική μελέτη.

κεντρικηκυβερνηση

Στη Μυτιλήνη δημιουργήθηκε επιτροπή για την «αντιμετώπιση της ανεργίας» που πήρε την απόφαση να αρχίσει μια σειρά από δημοτικά έργα κοινής ωφέλειας.  Ομως, το βασικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο Δήμος Μυτιλήνης, ήταν ότι δεν είχε την δυνατότητα να χρηματοδοτήσει όλα αυτά τα «δημοτικά έργα» που θα αντιμετώπιζαν το πρόβλημα της ανεργίας.

Η οικονομική του κατάσταση όπως ήταν φυσικό ήταν οικτρή, οπότε αποφάσισε να «κάνει δάνειο σε χρήμα ή σε είδος από όσους μπορούν και θέλουν να δανείσουν το δήμο» .

Ουσιαστικά δηλαδή, αυτό που έκανε ο τότε δήμος, ήταν να εκδώσει ένα  «ομόλογο», ενώ η λεπτομέρειές της έκδοσης του, όπως διαβάζουμε στην σχετική ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στην «Ελεύθερη Λέσβο», στις 2/10/1944 ήταν οι παρακάτω:

  1. Το δάνειο θα είναι σε λάδι, σαπούνι ή χρήμα, αλλά η επιστροφή του θα γίνει σε λάδι. Ως βάση υπολογισμού του δανείου καθορίστηκε η  τρέχουσα τιμή του λαδιού στην ελεύθερη αγορά. Ετσι με δεδομένο ότι η τρέχουσα τιμή του λαδιού ήταν 40 εκατ. η οκά, όποιος δάνειζε στο δήμο (π.χ.) 4ο εκατ. της εποχής, θα έπαιρνε πίσω με την εξόφληση του δανείου, μια οκά λάδι.
  2. Η τιμή του λαδιού σε χρήμα, θα κανονίζεται κατά τη είσπραξη του ποσού και θα αλλάζει κάθε πέντε μέρες
  3. Η διάρκεια του δανείου θα είναι ένας χρόνος.

antalaktiki

Λίγες ημέρες αργότερα η επιτροπή έστειλε αυτή της την απόφαση για έγκριση στην Νομαρχία, ενώ διαβάζουμε ότι το συνολικό δάνειο θα έχει ύψος 20.000 οκάδες, θα είναι άτοκο και θα εξοφληθεί «ύστερα απόνα χρόνο» .

antalaktiki2

Δεν ξέρουμε κατά πόσο προχώρησε αυτή η απόφαση της «επιτροπής αντιμετώπισης της ανεργίας» στη Μυτιλήνη του 1944, αν τελικά ο Δήμος Μυτιλήνης κατόρθωσε να «κάνει το δάνειο». Το πιο πιθανό είναι, με βάση τις εξελίξεις που είχαμε στη συνέχεια, αυτή να έμεινε στα χαρτιά, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία σήμερα.

Αυτό όμως που έχει ενδιαφέρον είναι το γεγονός, ότι, διαβάζοντας αυτή την απόφαση με τα μάτια του σήμερα, αντιλαμβανόμαστε ότι εκείνη την εποχή ο Δήμος Μυτιλήνης προσπάθησε να κάνει αυτό που σήμερα γίνεται κατά κόρον σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, αλλά και στην Ελλάδα: Σε μια εποχή έντονης «έλλειψης ρευστότητας», προσπάθησε να δημιουργήσει «ρευστό», παρακάπτοντας το χρήμα, βασιζόμενος από τη μια στους πολίτες (όσους θέλουν και μπορούν) και από την άλλη πάνω σε ένα κοινά αποδεκτό ισοδύναμό που υπήρχε σε αφθονία στο νησί (δηλαδή το λάδι).

Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με την αρχή της προσπάθειας δημιουργίας ενός «τοπικού συστήματος αχρήματων συναλλαγών» που  θα μπορούσε να αποτελέσει και τη βάση για την (τότε) ανασυγκρότηση της τοπικής οικονομίας η οποία όμως δεν μπόρεσε να προχωρήσει…

 

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Γυμνοί και μόνοι

/ Γραφές

Η κοιλάδα με τα ζόμπι

/ Γραφές

Οι μεγάλοι κίνδυνοι

Tags: