ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Δεύτερο Θέμα Οικονομία

Δωρεάν διακοπές για όλους ή το κράτος ως «αγοραστής ύστατης καταφυγής».

Με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία (ΣΕΤΕ 2018), η άμεση συμβολή του τουρισμού στο ΑΕΠ της περιφέρειας Β. Αιγαίου, ανέρχεται στο 8,8% (συνολικό ΑΕΠ Β. Αιγαίου =2.570 εκατ) . Σε απόλυτους αριθμούς, μιλάμε για μια άμεση συνολική δαπάνη στον τουριστικό τομέα, 226 εκατ. ευρώ.

Όμως, σύμφωνα με το ΙΟΒΕ (2012), κάθε € 1,0 που δημιουργεί η τουριστική δραστηριότητα, δημιουργεί έμμεση και προκαλούμενη πρόσθετη οικονομική δραστηριότητα € 1,2 και άρα, συνολικά, δημιουργεί € 2,2 ΑΕΠ. Δηλαδή, ο πολλαπλασιαστής της τουριστικής δραστηριότητας ανέρχεται σε 2,2.

Από την άλλη, σύμφωνα με σχετικές μελέτες του ΚΕΠΕ, ο πολλαπλασιαστής του τουρισμού για την ελληνική τουριστική οικονομία ανέρχεται σε 2,65 που σημαίνει πως για κάθε € 1,0 από την τουριστική δραστηριότητα, δημιουργείται έμμεση και προκαλούμενη πρόσθετη οικονομική δραστηριότητα € 1,65 και άρα, συνολικά, το ΑΕΠ αυξάνει κατά € 2,65. Συνεπώς ο πολλαπλασιαστής της τουριστικής δραστηριότητας κυμαίνεται μεταξύ 2,2 και 2,65.

Με βάση τους παραπάνω πολλαπλασιαστές, η συνολική (άμεση και έμμεση) συμβολή του τουρισμού στο ΑΕΠ της Περιφέρειας Β. Αιγαίου, μπορεί να υπολογιστεί για το 2018, από 497,2 – 598,9 εκατ ή ποσοστιαία από 19% – 23% του συνολικού ΑΕΠ των νησιών μας.

Γνωρίζοντας από την άλλη, ότι περίπου το 70% της τουριστικής αγοράς, πραγματοποιείται τους καλοκαιρινούς μήνες, εύκολα μπορούμε να αντιληφθούμε την τεράστια σημασία που έχει και για την τοπική μας οικονομία, η στήριξη του τουριστικού τομέα, ειδικά αυτό το καλοκαίρι, όπου όπως όλοι και όλες αντιλαμβανόμαστε, αυτός θα δεχτεί τρομακτικές πιέσεις.

Δεν μπορεί λοιπόν, να περάσει απαρατήρητη η πρόταση της, πρώην διοικήτριας του ΟΑΕΔ, καθηγήτριας της Παντείου, Μαρίας Καραμεσίνη για «ένα μαζικό πρόγραμμα επιδότησης του εσωτερικού τουρισμού (που) θα ήταν αποτελεσματικότερο εργαλείο αύξησης της ζήτησης, με πολλαπλά οικονομικά και κοινωνικά οφέλη».

Η κ. Καραμεσίνη σημειώνει ότι αυτό το πρόγραμμα «αα μπορούσε να παρέχει σε όλους τους νόμιμους κατοίκους της χώρας (για πρώτη φορά) τη δυνατότητα να κάνουν πληρωμένες διακοπές στην Ελλάδα, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στη διάσωση θέσεων εργασίας, στη μείωση της ανεργίας των συμπολιτών τους και στη διατήρηση εν ζωή των επιχειρήσεων που εμπλέκονται άμεσα στην εξυπηρέτηση των τουριστών αλλά και του μεγάλου πλέγματος των επιχειρήσεων που διασυνδέονται με τις τελευταίες ως προμηθευτές προϊόντων ή πάροχοι υπηρεσιών»

Τι σημαίνει στην πράξη ένα τέτοιο πρόγραμμα;

Αν, π.χ., το κράτος προσχωρήσει σε μια δαπάνη της τάξης του 1 δις ευρώ και έχοντας υπόψη την κατά κεφαλή τουριστική δαπάνη του 2018 που ήταν 526,7 ευρώ (ΣΕΤΕ 2018)  τότε 1.898.614 συμπολίτες μας, θα μπορούσαν να κάνουν δωρεάν διακοπές. Επιπλέον, με αυτό το 1 δις, θα δημιουργούνταν συνολική (άμεση και έμμεση) οικονομική δραστηριότητα, από 2,2 – 2,6 δις ευρώ, ένα ποσό που αντιστοιχεί σε ποσοστό, από 1,19 – 1,43% τους ΑΕΠ της χώρας.

Αν επιπλέον υπολογίσουμε (και βεβαίως αφαιρέσουμε στη συνέχεια) τα έσοδα που θα έχει το κράτος από αυτή την οικονομική δραστηριότητα που θα δημιουργηθεί (από φορολογία εισοδήματών, ΦΠΑ και ασφαλιστικές εισφορές) , ένα ποσοστό που μπορεί να φτάσει το 30%) τότε αντιλαμβανόμαστε ότι στην πραγματικότητα, η αρχική κρατική ενίσχυση του 1 δις, επιστρέφει στα κρατικά ταμεία περίπου 800 εκατ. Ευρώ.  Αρα, τελικά, στο παράδειγμά μας, μιλάμε για μια κρατική δαπάνη, που στην πραγματικότητα δεν θα ξεπερνάει τα 200 εκατ. Ευρώ.

Είναι προφανές ότι αυτή η πρόταση της Μ. Καραμεσίνη, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Όπως άλλωστε σημειώνει και η ίδια στο άρθρο της: «Ένα πρόγραμμα επιδότησης των διακοπών του πληθυσμού, ώστε να μπορούν όλοι να κάνουν πληρωμένες διακοπές, επιδότηση της οποίας το ύψος θα κυμαίνεται ανάλογα με το εισόδημα, θα έδινε ψυχική ανακούφιση και ανάταση στους πολίτες, τη στιγμή που βγαίνουν από τον εγκλεισμό και αντιμετωπίζουν συνθήκες ριζικής αβεβαιότητας για το μέλλον. Θα μπορούσε επίσης να καλλιεργήσει αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Μιας ανορθόδοξης κρίσης, που απαιτεί ανορθόδοξα εργαλεία κρατικής παρέμβασης, εν προκειμένω του κράτους ως «αγοραστή ύστατης καταφυγής».

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο της Μ. Καραμεσίνη εδω