ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Πολιτική

Γ.Κατρούγκαλος: Ελπίζω πως οι διαφορές μας με τους Ευρωπαίους είναι εύκολο να γεφυρωθούν

 

katrougkalos11406011011

Την Πα­ρα­σκευή πραγ­μα­το­ποιή­θη­κε συμ­βού­λιο Πο­λι­τι­κών Αρχη­γών με στό­χο την ε­θνι­κή συ­ναί­νε­ση στο προ­σφυ­γι­κό. Μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει συ­νεν­νό­η­ση ό­ταν, μέ­χρι σή­με­ρα, τα κόμ­μα­τα της α­ντι­πο­λί­τευ­σης κι­νού­νται στην α­κρι­βώς α­ντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση;
Το πα­τριω­τι­κό κα­θή­κον ό­λων εί­ναι η στή­ρι­ξη της χώ­ρας σε μια πο­λύ δύ­σκο­λη στιγ­μή, για την α­ντι­με­τώ­πι­ση ε­νός ζη­τή­μα­τος που έ­χει πα­νευ­ρω­παϊκή διά­στα­ση. Όλοι θα κρι­θούν α­πό τη στά­ση που θα κρα­τή­σουν στο ε­ξής στον πο­λι­τι­κό διά­λο­γο και στις το­πι­κές κοι­νω­νίες.

Η κυ­βέρ­νη­ση φαί­νε­ται να βρί­σκε­ται χω­ρίς συμ­μά­χους. Από τη μια, τα ΜΜΕ και τα κόμ­μα­τα της α­ντι­πο­λί­τευ­σης και, α­πό την άλ­λη, βιώ­νει ι­σχυ­ρές κοι­νω­νι­κές α­ντι­στά­σεις στο α­σφα­λι­στι­κό. Τι σή­μα στέλ­νει αυ­τό στην κυ­βέρ­νη­ση;
Εί­ναι προ­φα­νές ό­τι εί­μα­στε σε σύ­γκρου­ση με τη δια­πλο­κή και εί­ναι η­λίου φα­ει­νό­τε­ρο ό­τι στο στρα­τό­πε­δο αυ­τό τώ­ρα ρί­χνουν την τε­λευ­ταία τους ζα­ριά. Αυ­τό έ­χει συμ­βά­λει στο να μην εί­ναι εύ­κο­λο να πε­ρά­σει θε­τι­κό μή­νυ­μα στην κοι­νω­νία για ό­σα κά­νου­με.  Από την άλ­λη με­ριά, εί­ναι προ­φα­νές ό­τι τώ­ρα εί­ναι η δυ­σκο­λό­τε­ρη στιγ­μή της κυ­βέρ­νη­σης, κα­θώς η πλειο­νό­τη­τα των ε­μπρο­σθο­βα­ρών μέ­τρων που πε­ρι­λή­φθη­καν στη συμ­φω­νία πρέ­πει να ο­λο­κλη­ρω­θεί πριν την πρώ­τη α­ξιο­λό­γη­ση. Προ­σπα­θού­με, ό­μως, να μην ε­φαρ­μό­σου­με, ό­πως έ­χου­με πει πολ­λές φο­ρές, το μνη­μό­νιο ό­πως το συ­νέ­λα­βαν οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι συ­ντά­κτες του, αλ­λά σε­βό­με­νοι τις υ­πο­χρεώ­σεις που α­πορ­ρέ­ουν α­πό τη συμ­φω­νία, να ε­ντά­ξου­με τις πο­λι­τι­κές αυ­τές σε έ­να πλαί­σιο με τη δι­κή μας λο­γι­κή, την κοι­νω­νι­κή. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα εί­ναι το α­σφα­λι­στι­κό, μία με­ταρ­ρύθ­μι­ση με κοι­νω­νι­κό πρό­ση­μο, με έμ­φα­ση στην  α­να­δια­νο­μή υ­πέρ των α­δύ­να­μων.

Η κυ­βέρ­νη­ση και το μα­ζι­κό κί­νη­μα

Η με­ταρ­ρύθ­μι­ση του α­σφα­λι­στι­κού έ­χει προ­κα­λέ­σει κοι­νω­νι­κές α­ντι­δρά­σεις, ε­πει­δή θεω­ρεί­ται πως θα εί­ναι εις βά­ρος των α­δύ­να­μων και της με­σαίας τά­ξης…
Η πα­ρου­σία­ση του α­σφα­λι­στι­κού α­πό την πλειο­νό­τη­τα των ΜΜΕ εί­ναι το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα της γε­νι­κευ­μέ­νης πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης για την ο­ποία μί­λη­σα προ­η­γου­μέ­νως. Φαί­νε­ται στις σφυγ­μο­με­τρή­σεις ό­τι στα κρί­σι­μα θέ­μα­τα της με­ταρ­ρύθ­μι­σης, ό­πως η ε­ναρ­μό­νι­ση των κα­νό­νων, η ε­νο­ποίη­ση των τα­μείων σε έ­να ή η ε­ξί­σω­ση των ει­σφο­ρών των μι­σθω­τών και των ε­λεύ­θε­ρων ε­παγ­γελ­μα­τιών κα­τα­γρά­φε­ται θε­τι­κή πλειο­ψη­φία υ­πέρ των προ­τά­σεων μας. Και ό­μως στο ε­ρώ­τη­μα αν θεω­ρεί ό­τι το α­σφα­λι­στι­κό στο σύ­νο­λό του εί­ναι θε­τι­κό, η α­πά­ντη­ση εί­ναι αρ­νη­τι­κή, α­κρι­βώς για­τί η πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση και οι κα­τα­σκευα­σμέ­νες ει­δή­σεις δη­μιουρ­γούν μια δια­θλα­σμέ­νη ει­κό­να της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Για­τί, λοι­πόν, α­πο­δυ­να­μώ­νο­νται οι κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χίες που εί­χε χτί­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ε­κλέ­χτη­κε κυ­βέρ­νη­ση; Τι πρέ­πει να γί­νει για να α­να­τρα­πεί αυ­τό;
Πέ­ραν της ε­πα­να­φο­ράς της νο­μι­μό­τη­τας στα ΜΜΕ ά­με­ση προ­τε­ραιό­τη­τα έ­χει η ε­νί­σχυ­ση του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και των προο­δευ­τι­κών δυ­νά­μεων στο ε­σω­τε­ρι­κό του. Υπάρ­χει μία κρί­ση α­ντι­προ­σώ­πευ­σης που πρέ­πει ε­πει­γό­ντως να α­ντι­με­τω­πι­στεί. Πά­ντως, έ­νας α­πό τους λό­γους που νιώ­θω υ­πε­ρή­φα­νος που συμ­με­τέ­χω σε αυ­τή την κυ­βέρ­νη­ση εί­ναι για τη στά­ση που τή­ρη­σε στις κι­νη­το­ποιή­σεις των α­γρο­τών. Όπως εί­πε και ο πρω­θυ­πουρ­γός, ό­ταν υ­πο­δέ­χτη­κε τους α­γρό­τες, εί­μα­στε πά­ντο­τε υ­πέρ των κοι­νω­νι­κών α­ντι­στά­σεων, α­κό­μα και ό­ταν αυ­τές εκ­δη­λώ­νο­νται με τέ­τοιο τρό­πο που αμ­φι­σβη­τεί πλευ­ρές της πο­λι­τι­κής μας. Νο­μί­ζω πως αυ­τή η α­ξια­κή δια­φο­ρά α­πό τους προ­κα­τό­χους μας, το πώς δη­λα­δή α­ντι­με­τω­πί­ζου­με το μα­ζι­κό κί­νη­μα, γί­νε­ται α­ντι­λη­πτή και α­πό την κοι­νω­νία.

Πο­λι­τι­κή και μι­κρο­πο­λι­τι­κή στο προ­σφυ­γι­κό

Τις πρώ­τες ε­βδο­μά­δες ε­κλο­γής του κ. Μη­τσο­τά­κη εί­χε πα­ρα­τη­ρη­θεί στρο­φή ως προς τις θέ­σεις για την προ­σφυ­γι­κή κρί­ση. Την πε­ρα­σμέ­νη ε­βδο­μά­δα, ό­μως, η Νέα Δη­μο­κρα­τία ε­πα­νά­φε­ρε τη θέ­ση πε­ρί μη­δε­νι­κής α­νο­χής. Πώς κρί­νε­τε τον νέο πρό­ε­δρο της α­ξιω­μα­τι­κής α­ντι­πο­λί­τευ­σης και τη γραμ­μή που προ­σπα­θεί να χα­ρά­ξει η ΝΔ;
Η ε­κλο­γή του κ. Μη­τσο­τά­κη στη θέ­ση του προέ­δρου και η ε­πι­λο­γή του κ. Γεωρ­γιά­δη στη θέ­ση του α­ντι­προέ­δρου εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα της σύ­μπλευ­σης νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και α­κρο­δε­ξιάς που έ­χει ε­πι­λέ­ξει η Νέα Δη­μο­κρα­τία. Μέ­χρι στιγ­μής, η α­κρο­δε­ξιά συ­νι­στώ­σα της νέ­ας η­γε­σίας εί­ναι σε μια σχε­τι­κή έ­κλει­ψη, ό­μως νο­μί­ζω πως οι α­ντι­φά­σεις θα α­να­δειχ­θούν στο ε­πι­κεί­με­νο συ­νέ­δριο της Νέ­ας Δη­μο­κρα­τίας. Με λί­γα λό­για, η προ­σπά­θεια του κ. Μη­τσο­τά­κη να αρ­θρώ­σει σε έ­να ε­νιαίο μέ­τω­πο το «ναι» του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος θα προ­σκρού­σει σύ­ντο­μα σε ση­μα­ντι­κά α­διέ­ξο­δα.

Η προ­σφυ­γι­κή κρί­ση εί­ναι ε­δώ και και­ρό στην πρώ­τη θέ­ση της πο­λι­τι­κής ατ­ζέ­ντας εί­τε σε ε­θνι­κό ε­πί­πε­δο εί­τε σε πα­νευ­ρω­παϊκό. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο πρω­θυ­πουρ­γός της Σλο­βα­κίας, ό­που εί­χαν ε­κλο­γές χτες Σάβ­βα­το, κά­λε­σε την Ελλά­δα να σώ­σει την ΕΕ και να α­πο­τε­λέ­σει η χώ­ρα το μό­νο hot spot της Ευ­ρώ­πης. Μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει ευ­ρω­παϊκή λύ­ση ό­ταν η ξε­νο­φο­βία χρη­σι­μο­ποιεί­ται προς ά­γραν ψή­φω­ν; Πι­στεύε­τε ό­τι η αυ­ρια­νή σύ­νο­δος θα κα­τα­λή­ξει σε μια ε­νιαία στά­ση και δέ­σμευ­ση για ό­λα τα κρά­τη μέ­λη της Ευ­ρώ­πης;
Να σας θυ­μί­σω ό­τι  και η Μέρ­κελ έ­χει μπρο­στά της ε­κλο­γι­κές α­να­με­τρή­σεις σε τρία κρα­τί­δια και με αρ­νη­τι­κές δη­μο­σκο­πή­σεις. Δια­τη­ρεί ό­μως τις θέ­σεις αρ­χής που εί­χε δια­κη­ρύ­ξει σε ό­τι α­φο­ρά τους πρό­σφυ­γες και την ε­λεύ­θε­ρη με­τα­κί­νη­ση στην Ευ­ρώ­πη. Και νο­μί­ζω πως ε­κεί φαί­νε­ται η δια­φο­ρά των πο­λι­τι­κών με αρ­χές, α­νε­ξαρ­τή­τως το­πο­θέ­τη­σης στο πο­λι­τι­κό φά­σμα, σε σχέ­ση με τους μι­κρο­πο­λι­τι­κούς.  Όπως και να έ­χει, εί­ναι δύ­σκο­λο να προ­βλέ­ψει κα­νείς τι θα συμ­βεί στη σύ­νο­δο, κυ­ρίως για­τί υ­πάρ­χει μια κα­τάρ­ρευ­ση της α­ντί­λη­ψης ό­τι η Ευ­ρώ­πη έ­χει έ­να σχέ­διο για το μέλ­λον. Και αυ­τό υ­πο­νο­μεύ­τη­κε κυ­ρίως α­πό τον νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, ο ο­ποίος α­πο­τέ­λε­σε τη βα­σι­κή οι­κο­νο­μι­κή ορ­θο­δο­ξία των τε­λευ­ταίων δε­κα­ε­τιών. Η υ­πο­νό­μευ­ση στην ε­μπι­στο­σύ­νη του μέλ­λο­ντος της Ευ­ρώ­πης αμ­φι­σβη­τεί και τη δυ­να­τό­τη­τα να υ­πάρ­ξουν ρε­α­λι­στι­κές λύ­σεις στο προ­σφυ­γι­κό. Δεν εί­μαι ι­διαί­τε­ρα αι­σιό­δο­ξος, αλ­λά δεν πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πί­ζου­με στα­τι­κά την κα­τά­στα­ση.

Η δια­φο­ρε­τι­κή στά­ση Ευ­ρω­παίων και ΔΝΤ

Ανα­μέ­νε­ται συ­νε­χώς η ο­λο­κλή­ρω­ση της α­ξιο­λό­γη­σης. Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δή­λω­σε πως αυ­τή θα έ­χει γί­νει ως το Πά­σχα, την ί­δια ώ­ρα που Ευ­κλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος ση­μείω­νε πως οι κα­θυ­στε­ρή­σεις ο­δη­γούν στην α­πο­τυ­χία του τρί­του μνη­μο­νίου ως αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία. Από την άλ­λη, το ΔΝΤ ζη­τά νέα μέ­τρα. Εν τέ­λει πώς θα ο­λο­κλη­ρω­θεί η α­ξιο­λό­γη­ση;
Αν υ­πάρ­χει μια δια­φο­ρά σε σχέ­ση με το πα­ρελ­θόν εί­ναι η ε­ξής: τό­τε ό­λοι οι ε­ταί­ροι χρη­σι­μο­ποιού­σαν το χρό­νο ως δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό α­τού, κα­θυ­στε­ρώ­ντας την δια­πραγ­μά­τευ­ση σκο­πί­μως. Τώ­ρα το ΔΝΤ α­κο­λου­θεί μια αυ­τό­νο­μη πο­λι­τι­κή, με α­πο­τέ­λε­σμα να α­πο­μο­νώ­νε­ται. Αντι­λαμ­βά­νο­νται οι Ευ­ρω­παίοι ό­τι ε­μείς, πα­ρό­τι κά­νου­με σκλη­ρή δια­πραγ­μά­τευ­ση και έ­χου­με το δι­κό μας ι­δε­ο­λο­γι­κό στίγ­μα, εί­μα­στε σο­βα­ροί συ­νο­μι­λη­τές και σε­βό­μα­στε την υ­πο­γρα­φή μας. Από την άλ­λη βλέ­πουν πως το ΔΝΤ προ­σπα­θεί να θέ­σει ζη­τή­μα­τα πέ­ραν της συμ­φω­νίας του Ιου­λίου. Αυ­τό δη­μιουρ­γεί μια νέα κα­τά­στα­ση, που θέ­τει προ­φα­νείς δυ­σκο­λίες τα­κτι­κής, α­φού δεν έ­χεις α­πέ­να­ντί σου έ­να ε­νιαίο μέ­τω­πο συ­νο­μι­λη­τών. Από την άλ­λη με­ριά η κα­τά­στα­ση αυ­τή ε­νι­σχύει τη δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή θέ­ση της χώ­ρας στα ζη­τή­μα­τα που μπο­ρού­με να έ­χου­με συμ­φω­νία με τους Ευ­ρω­παίους.

Για την ο­λο­κλή­ρω­ση αυ­τή, έ­να α­πό τα προ­α­παι­τού­με­να εί­ναι η ψή­φι­ση του α­σφα­λι­στι­κού. Σε ποιο ση­μείο βρί­σκε­ται αυ­τή η με­ταρ­ρύθ­μι­ση; Σύμ­φω­να με την Όλγα Γε­ρο­βα­σί­λη υ­πάρ­χει συμ­φω­νία ως προς τη δο­μή της και α­να­μέ­νο­νται οι τε­χνι­κές λε­πτο­μέ­ρειες.
Ακό­μα έ­χου­με δια­φο­ρές με τους συ­νο­μι­λη­τές μας, οι ο­ποίοι θα ή­θε­λαν έ­να λι­γό­τε­ρο α­να­δια­νε­μη­τι­κό και πε­ρισ­σό­τε­ρο α­να­λο­γι­κό α­σφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα α­πό αυ­τό που προ­τεί­νου­με. Όμως οι Ευ­ρω­παίοι έ­χουν μια α­ντί­λη­ψη κοι­νω­νι­κού κρά­τους ε­ντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή α­πό αυ­τή που έ­χει ως ι­δε­ο­λο­γία το ΔΝΤ και εκ­φρά­ζε­ται α­πό τη Συ­ναί­νε­ση της Ουά­σι­γκτον. Μο­λο­νό­τι και με τους Ευ­ρω­παίους ε­ξα­κο­λου­θού­με να έ­χου­με α­νοι­χτά μέ­τω­πα, μπο­ρού­με να τους πεί­σου­με πο­λύ πιο εύ­κο­λα για την ορ­θό­τη­τα των α­πό­ψεών μας, ε­πει­δή ο μέ­σος τό­πος στην Ευ­ρώ­πη εί­ναι η ύ­παρ­ξη κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Θέ­λω ε­πο­μέ­νως να ελ­πί­ζω πως οι δια­φο­ρές μας με τους Ευ­ρω­παίους εί­ναι εύ­κο­λο να γε­φυ­ρω­θούν και ε­πο­μέ­νως το α­σφα­λι­στι­κό να κλεί­σει σχε­τι­κά γρή­γο­ρα.

Εν τέ­λει θα υ­πάρ­ξουν μειώ­σεις στις συ­ντά­ξεις; Ο πρω­θυ­πουρ­γός το ε­πι­βε­βαίω­σε σε τη­λε­ο­πτι­κή του συ­νέ­ντευ­ξη και το υ­πουρ­γείο α­κό­μα το δια­ψεύ­δει.
Το προ­σχέ­διο του υ­πουρ­γείου έ­χει ε­ξαρ­χής θέ­σει έ­να α­νώ­τα­το ό­ριο προ­στα­σίας στο άρ­θρο 14, στο ύ­ψος των 3.000 ευ­ρώ α­θροι­στι­κά για ό­σους έ­χουν πολ­λές συ­ντά­ξεις και 2.300 για την α­το­μι­κή σύ­ντα­ξη. Όπως έ­χου­με ε­πα­να­λά­βει πολ­λές φο­ρές, οι κύ­ριες συ­ντά­ξεις που βρί­σκο­νται κά­τω α­πό αυ­τό το πλα­φόν δεν θα μειω­θούν.

Για τις κι­νη­το­ποιή­σεις για το α­σφα­λι­στι­κό

Ο διά­λο­γος με τους α­γρό­τες κα­τέ­λη­ξε σε ι­κα­νο­ποίη­ση ο­ρι­σμέ­νων αι­τη­μά­των και σε βελ­τιώ­σεις του α­σφα­λι­στι­κού. Αυ­τές εί­ναι α­πο­δε­κτές α­πό τους δα­νει­στές; Και για­τί αυ­τές δεν εί­χαν προ­βλε­φθεί νω­ρί­τε­ρα, ώ­στε να μην υ­πάρ­ξουν τό­σο έ­ντο­νες α­ντι­δρά­σεις;
Ακό­μα εί­ναι υ­πό δια­πραγ­μά­τευ­ση, ό­μως οι μέ­χρι τώ­ρα α­ντι­δρά­σεις δεν εί­ναι αρ­νη­τι­κές. Η βα­σι­κή νέα πρό­τα­ση που θέ­σα­με υ­πό­ψη των α­γρο­τών ή­ταν η κα­θιέ­ρω­ση του α­φο­ρο­λό­γη­του. Η δεύ­τε­ρη πα­ρέμ­βα­ση που κά­να­με, δη­λα­δή να δώ­σου­με δυ­να­τό­τη­τα ε­πι­λο­γής μιας χα­μη­λό­τε­ρης α­σφα­λι­στι­κής κλί­μα­κας στους α­γρό­τες, α­πό το 20% στο 16% α­πο­τε­λεί δι­καιο­λο­γη­μέ­νη α­πό­κλι­ση α­πό τους ε­νιαίους κα­νό­νες της με­ταρ­ρύθ­μι­σης, δε­δο­μέ­νου ό­τι ο α­γρο­τι­κός κό­σμος έ­χει χα­μη­λό­τε­ρο ει­σό­δη­μα α­πό το μέ­σο α­στι­κό και πολ­λοί φτω­χοί α­γρό­τες θα δυ­σκο­λεύο­νταν να πλη­ρώ­σουν τις ει­σφο­ρές τους.

Οι δι­κη­γό­ροι συ­νε­χί­ζουν τις κι­νη­το­ποιή­σεις, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας το α­σφα­λι­στι­κό ως δι­κη­γο­ρο­κτό­νο. Πώς α­ντα­πο­κρί­νε­στε στα αι­τή­μα­τά τους;
Το νο­μο­σχέ­διο πράγ­μα­τι ε­πι­βα­ρύ­νει ει­σο­δή­μα­τα α­νώ­τε­ρα των 30.000 ευ­ρώ. Αυ­τό ή­ταν σκό­πι­μο, ε­πει­δή ε­πι­δίω­ξη μας, τό­σο στο α­σφα­λι­στι­κό ό­σο και στο φο­ρο­λο­γι­κό, εί­ναι να ε­λα­φρύ­νου­με τα βά­ρη για  τους πιο ευά­λω­τους και τα κα­τώ­τε­ρα με­σαία στρώ­μα­τα. Οι α­ντι­δρά­σεις εί­ναι δι­καιο­λο­γη­μέ­νες, με την ά­πο­ψη ό­τι θί­γο­νται κά­ποια συμ­φέ­ρο­ντα, ό­μως εί­ναι ε­πι­λο­γή μας να ευ­νοή­σου­με τα συμ­φέ­ρο­ντα των πολ­λών και ό­χι των λί­γων. Πά­ντως έ­χου­με ή­δη υ­πο­βά­λει διορ­θω­τι­κές με­τα­βα­τι­κές προ­τά­σεις που κα­λύ­πτουν α­κό­μα και τα α­νώ­τε­ρα με­σαία ει­σο­δή­μα­τα.

Ασκεί­ται κρι­τι­κή πως το σχέ­διο για το α­σφα­λι­στι­κό εί­ναι μη βιώ­σι­μο, το­νί­ζο­ντας ι­διαί­τε­ρα την α­δυ­να­μία κά­λυ­ψης α­σφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών. Τε­λι­κά τι ι­σχύει;
Η σύν­δε­ση των ει­σφο­ρών με το ει­σό­δη­μα διευ­ρύ­νει την ει­σφο­ρο­δο­τι­κή βά­ση και ε­νι­σχύει έ­τσι τα οι­κο­νο­μι­κά του συ­στή­μα­τος. Οι α­να­λο­γι­στι­κές προ­βλέ­ψεις μας δεί­χνουν ό­τι το α­σφα­λι­στι­κό μας εί­ναι βιώ­σι­μο, με την προϋπό­θε­ση ό­τι η οι­κο­νο­μία μας θα ε­πι­στρέ­ψει σε θε­τι­κούς ρυθ­μούς α­νά­πτυ­ξης. Ήδη η συ­νε­χι­ζό­με­νη ύ­φε­ση για έ­ξι χρό­νια και η μείω­ση του Α­ΕΠ συ­νι­στούν α­πο­λύ­τως ε­ξαι­ρε­τι­κά γε­γο­νό­τα. Δεν υ­πάρ­χει χώ­ρα που σε ει­ρη­νι­κή πε­ρίο­δο να έ­χει χά­σει τό­σο ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι του ε­θνι­κού πλού­του.

Η ανεργία αντιμετωπίζεται με την ανάκαμψη της οικονομίας

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει το υπουργείο Εργασίας είναι η ανεργία. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία η Ελλάδα κατέχει τα πρωτεία στην Ευρώπη με 24,5% και 48% στην ανεργία των νέων. Πως θα αντιμετωπιστεί αυτή;
Το κυρίαρχο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, είναι πράγματι η ανεργία και αντιμετωπίζεται κυρίως με την ανάκαμψη της οικονομίας. Γι’ αυτό θεωρούμε καθοριστική την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης. Το δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας δείχνει έτοιμο να αξιοποιήσει το παράθυρο της ευκαιρίας που δείχνει ότι ανοίγει, όμως παραμένει ακόμα ως εμπόδιο η πολιτική αβεβαιότητα που διαιωνίζει η παράταση της αξιολόγησης. Πέρα από τα άμεσα μέτρα που ήδη έχουμε πάρει, όπως τα προγράμματα κοινωνικής εργασίας, πράγματι εκεί που θα κριθούμε είναι στο πώς θα δρομολογήσουμε την ανάπτυξη. Το επόμενο διάστημα, λοιπόν, θα κατατεθεί ο αναπτυξιακός νόμος, ο οποίος στοχεύουμε να επαναφέρει τη χώρα σύντομα σε αναπτυξιακή τροχιά.

Σε συνάντηση με τη ΓΣΕΕ τον περασμένο Οκτώβρη είχατε αναφέρει την αναγκαιότητα επαναφοράς εθνικών συλλογικών συμβάσεων. Μέχρι στιγμής τι έχει γίνει προς αυτή την κατεύθυνση;
Ήταν και παραμένει βασική μας προτεραιότητα, για να σταματήσει η εργασιακή ζούγκλα που επέβαλε η απορρύθμιση των μνημονίων. Οι μεταρρυθμίσεις του εργασιακού, όμως, προβλέπονται στη δεύτερη αξιολόγηση και επειδή έχει καθυστερήσει η πρώτη υπάρχει μια αντίστοιχη σημαντική καθυστέρηση στον τομέα αυτό. Έχουμε συμφωνήσει με τους εταίρους να υπάρξει μια ειδική επιτροπή από ειδικούς στα εργασιακά, η οποία αναμένεται να υποβάλει πόρισμα τον Απρίλιο, στη βάση του οποίου θα νομοθετήσουμε. Όσον αφορά τις συλλογικές διεκδικήσεις γενικότερα θέλω να πω πως δεν μπορείς να επιδιώκεις σημαντικές αλλαγές στο κοινωνικό επίπεδο και ο συνδικαλισμός να είναι στο επίπεδο που είναι σήμερα. Η χώρα έχει ανάγκη από έναν συνδικαλισμό που να στέκεται στα πόδια του με τις δικές του δυνάμεις και κυρίως με αντιπροσωπευτικότητα στους χώρους εργασίας. Βασικό ζήτημα της ελληνικής οικονομίας είναι η ανεργία, όμως της ελληνικής κοινωνίας είναι η έλλειψη αυτοοργάνωσης σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο συνδικαλιστικό.

Η αντιμετώπιση της μαύρης εργασίας

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία η μαύρη εργασία υπολογίζεται στο 25%, ενώ στις επίσημες στατιστικές καταγράφηκε ποσοστό 16,5%. Ήδη προβλέπεται πρόστιμο 10.000 ευρώ ανά εργαζόμενο και το ΔΝΤ προτείνει το διπλασιασμό αυτού. Αντιμετωπίζεται η μαύρη εργασία έτσι; Τι μέτρα θα πάρετε και πώς θα αξιοποιήσετε το εργαλείο της Επιθεώρησης Εργασίας;
Με την ενοποίηση των φορέων θα έχουμε μια σχετική εξοικονόμηση προσωπικού που θα μπορεί να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Ακόμα προβλέπεται στο νομοσχέδιο αντικειμενικό σύστημα υπολογισμού των εισφορών, ώστε να ελέγχονται περιπτώσεις υπερεκμετάλλευσης εργαζομένων που εργάζονται πολύ πέραν του ωραρίου τους. Επιπλέον, σκεφτόμαστε αναπροσαρμογή του προστίμου με την πρόβλεψη να υποχρεώνεται ο επιχειρηματίας να προσλάβει τον εργαζόμενο που είχε αδήλωτο με μια νόμιμη σύμβαση αορίστου ή ορισμένου χρόνου.

Ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα, που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες είναι η σύνδεση των ενσήμων με την άδεια παραμονής στη χώρα. Αυτή θα αρθεί;
Κάνουμε ήδη ένα βήμα στον αγροτικό τομέα, καθιερώνοντας ένα εργόσημο το οποίο δεν θα απαιτεί να αποδεικνύει την νομιμότητα της παραμονής του ο εργαζόμενος. Φυσικά έχουμε στο μυαλό μας να εξορθολογήσουμε τις νομικές ρυθμίσεις στον τομέα αυτό για να προστατεύσουμε και την ελληνική οικονομία, αλλά και τους ανθρώπους αυτούς που είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης.