ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Ανθρωποι Δεύτερο Θέμα

Σήμερα είναι τα γενέθλια του Ζακ

Σήμερα είναι τα γενέθλια του Ζακ
Ένας επιπλέον λόγος που αυτός ο Αύγουστος κόβει αλύπητα
Ο Χούλιο Κορτασαρ γράφει ότι «μετά τα πενήντα μας αρχίζουμε να πεθαίνουμε λίγο λίγο σε άλλους θανάτους». 
Εμείς δε φτάσαμε ακόμα τα πενήντα, ούτε ο Ζακ τα ’φτασε. 
Τα 34 θα ’κλεινε, κάπου, στο Beaver μ’ ένα μικροσκοπικό μπλουζάκι και μια μπύρα στο χέρι – όπως τον γνώρισε η Μυρτώ -, στο σπίτι στην Αθήνα δοκιμάζοντας περούκες και σβήνοντας κεριά με τις φίλες του, στην παραλία της Κίρρας με τους ανθρώπους που μεγάλωναν παρέα.
Σε κάποια γωνιά αυτής της χώρας θα αντηχούσαν γέλια και κάποιοι πολύ «κανονικοί» τύποι που έχουν δυσανεξία στο κέφι, θα φορούσαν ωτοασπίδες για να μη τους διαπερνά η Μαντόνα.
Ισχύει σίγουρα πως όταν τα πρόσωπα που αγαπήσαμε, μοιραστήκαμε και αγωνιστήκαμε μαζί δολοφονούνται άγρια, ένα κομμάτι δικό μας πέφτει νεκρό σ’ έναν πεζόδρομο στη Γλάδστωνος και γίνεται αίμα που αρνείται να ξεπλυθεί με όλη τη χλωρίνη του κόσμου.
Νιώθω, όμως, ότι συμβαίνει και το αντίστροφο.
Ένα κομμάτι των δολοφονημένων μας αδερφών ξεγλιστράει πάντα από το θάνατο και συνεχίζει να υπάρχει στα μουρμουρητά της θλίψης και του θυμού μας, γίνεται φθόγγος στη γλώσσα μας όταν φωνάζουμε για δικαιοσύνη, τρέχει στους νευρώνες της μνήμης μας και δίνει φόρα στα χέρια μας όταν σκορπάμε γκλίτερ στον αέρα