ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Ιδέες

Για την εξίσωση της βιώσιμης αντιστοίχησης …

Του Παναγιώτη Λαμπρόπουλου

Τον ΣΥΡΙΖΑ τον ψηφίσαν μαζικά, φτωχά και μεσαία στρώματα, τον ψήφισε μαζικά η νεολαία άλλα και κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, γιατί διαισθητικά βλέπουν τι είναι αυτό που έρχεται και με.την ψήφο τους θέλησαν να σηκώσουν ένα τοίχος αντίστασης.

Ολος αυτός ο κόσμος ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είδε, «από την ίδια του την πείρα«, ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε όλες τις δυσκοίλιες που υπήρχαν, με λάθη και συμβιβασμούς, αυτόν τον κόσμο, είχε στο κέντρο της προσοχής της. Τα δικά του συμφέροντα υπερασπίστηκε ή προσπάθησε να υπερασπιστεί. Τις δίκες του μικρές ή μεγάλες κατακτήσεις.

Επιπλέον: Ψήφισε μαζικά τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θέλησε όχι μόνο να υπερασπιστεί αλλά, γιατί όχι, να διευρύνει ακόμα.περισσότερο αυτές τις κατακτήσεις .

Αν κάτι έχουμε μάθει από την ιστορία της Αριστεράς, δηλαδή από την ιστορία των σύγχρονων κοινωνιών, αυτό είναι ότι, η κοινωνική πρόοδος είναι αποτέλεσμα κυρίως αλλαγών στην βάση της κοινωνίας.

Η κίνηση της κοινωνίας, που είναι αποτέλεσμα της ενσώματης συμμετοχής, είναι αυτή που επιβάλλει και κατοχυρώνει τις αλλαγές, γιατί είναι αυτή που τις κάνει συνείδηση και «κοινό τόπο».

Το ζητούμενο σήμερα, στη νέα φάση που βρισκόμαστε είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που ήταν χτες, που ήμασταν στην κυβέρνηση, αλλά και προχτές που ήμασταν ένα μικρό κόμμα. Η κίνηση της κοινωνίας. Η ενσώματη συμμετοχή. Η βάσανος της μαζικής κοινωνικής πράξης και κινητικότητας.

Μπορεί αυτή, η μαζική κοινωνική πράξη, να παίρνει συνεχώς νέες μορφές, να αλλάζει και να εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία, αλλά παραμένει το ίδιο ζητούμενο, όπως ήταν και στον ΣΥΡΙΖΑ του 3% και στον ΣΥΡΙΖΑ του 2012 και στον ΣΥΡΙΖΑ του 2017. Το ιδιο θα είναι και στον ΣΥΡΙΖΑ του 2021.

Τώρα πρέπει να λυθεί η εξίσωση της βιώσιμης αντιστοίχησης του «πολιτικού» με τον «κοινωνικό» ΣΥΡΙΖΑ. Αυτο είναι αναγκαία προϋπόθεση, προκειμένου να μπορέσει να παίξει ο ΣΥΡΙΖΑ, τον ρόλο που του «ανέθεσε» ο κόσμος που τον εμπιστεύθηκε.

Αυτό, δηλαδή, που δεν κάναμε προχτές, αυτό που δεν κάναμε χτες, πρέπει να γίνει σήμερα. Δεν μπορεί, όμως, να λυθεί σε κανένα κομματικό εργαστήριο, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να λυθεί, ως αντίθεση ανάμεσα στους δύο «γνωστούς παράγοντες» της.

Ο «άγνωστος Χ«, η κοινωνική κινητικότητα, η ενσώματη συμμετοχή το κοινωνικό πείραμα και παράδειγμα είναι που πρέπει να ανακαλυφθεί ξανά και να απελευθερώσουμε το δυναμικό του!