12 Δεκεμβρίου 2018 | Κάθε μέρα |

«Αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ» ή «η δύναμη της πολιτικής του»;

Τον «εκδημοκρατισμό του κράτους» με αυτό τον τρόπο τον αντιλαμβάνεται η Αριστερά, Σαν μια διαρκή διαδικασία, όπου η «εξουσία» μεταφέρεται «από τα πάνω προς τα κάτω». Η συνταγματική αναθεώρηση, οι αλλαγές που έχουν γίνει στην Αυτοδιοίκηση με τον Κλεισθένη, η απλή αναλογική, τα τοπικά δημοψηφίσματα, καθιερώνουν έναν άλλο τρόπο λειτουργίας του κράτους, στην κατεύθυνση που θέλει η Αριστερά.

Διαβάζοντας τις αναλύσεις για τα τεκταινόμενα στην αυτοδιοίκηση στον τοπικό τύπο του Σαββατοκυριακου, είναι να απορεί κανείς για το γεγονός ότι, μερικοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν, ότι τώρα πια τα πράγματα έχουν αλλάξει και με τίποτα δεν μπορεί κανείς να τα προσεγγίζει με όρους του παρελθόντος.

Εξηγούμαστε:

Διακυρηγμένος στόχος της Αριστερής διακυβέρνησης, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, ΔΕΝ είναι να «αλώσει» με κομματικά μέλη και στελέχη το κράτος, στην κάθε εκδοχή του. Δεν είναι δηλαδή, αυτό που μέχρι τώρα έχουμε συνηθίσει, να προσπαθεί «να βάζει τους δικούς του ανθρώπους» στους μηχανισμούς -κλειδιά, από την αυτοδιοίκηση μέχρι τους …θυρωρούς των υπουργείων.

Αν αυτός ήταν ο στόχος του, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, ΔΕΝ θα ήταν τίποτα άλλο, παρά «μία από τα ίδια»: Ένα κόμμα που την δύναμη του, δεν την αντλεί από την κοινωνία και ειδικότερα από τα κοινωνικά στρώματα που φιλοδοξεί να εκπροσωπεί, δηλαδή τα πιο φτωχά στρώματα της. Θα ήταν ένα κόμμα, που την δύναμη του, την αντλεί από τις θέσεις που κατέχει στον κρατικό μηχανισμό. Ενα «κρατικό» δηλαδή κόμμα.

Αντίθετα, διακυρηγμένος στόχος του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης της Αριστεράς είναι να δίνει χώρο στην κοινωνία να αναπνεύσει. Να δημιουργεί δηλαδή, καθημερινά, όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, έτσι ώστε η κοινωνία, μέσω των συλλογικοτήτων  και των εκπροσωπήσεων  της, να μπορεί να παρεμβαίνει, να συμμετέχει, να ελέγχει και να διοικεί.

Τον «εκδημοκρατισμό του κράτους» με αυτό τον τρόπο τον αντιλαμβάνεται η Αριστερά, Σαν μια διαρκή διαδικασία, όπου η «εξουσία» μεταφέρεται «από τα πάνω προς τα κάτω». Η συνταγματική αναθεώρηση,  οι αλλαγές που έχουν γίνει στην Αυτοδιοίκηση με τον Κλεισθένη, η απλή αναλογική, τα τοπικά δημοψηφίσματα, καθιερώνουν έναν άλλο τρόπο λειτουργίας του κράτους, στην κατεύθυνση που θέλει η Αριστερά.

Ομως αυτό δεν φτάνει: Το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, ΔΕΝ αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, σαν τον χώρο εκείνο που αναλαμβάνει να περάσει «την γραμμή του κράτους» εντός της κοινωνίας.

Αντίθετα, αντιλαμβάνεται τον ρόλο του, σαν εκείνη τη συλλογικότητα, που θέλει, οι δυνατότητες που δημιουργούνται από την κυβέρνηση, εν” προκειμένω «οι δυνατότητες εκδημοκρατισμού του κράτους» να αξιοποιούνται, αποτελεσματικά από την ίδια την κοινωνία, προς όφελος της.

Οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην Αυτοδιοίκηση, με την απλή αναλογική, που οδηγεί σε προγραμματικές συγκλίσεις, τον διαχωρισμό των ψηφοδελτίων, την αναζωογόνηση των κοινοτήτων, θα έχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, εάν πραγματικά οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες τις δουν σαν ευκαιρία και μπουν στην κατεύθυνση αξιοποίησής τους.

Πρακτικά και σε αυτή τη φάση, αυτό σημαίνει, ότι τμήματα της κοινωνίας μας, μεμονωμένα άτομα ή συλλογικότητες, στις πόλεις και τα χωριά, μπαίνουν σε διαδικασίες διαβούλευσης και καταστρώνουν τα σχέδια τους για το πώς θα μπορέσουν να συγκροτήσουν την παρουσία τους, προκειμένου να  εκφράσουν καλύτερα στις δομές της αυτοδιοίκησης, τα συμφέροντα που θέλουν να εκπροσωπήσουν: του χωριού τους, της γειτονιάς τους, της παρέας τους, τα επαγγελματικά ή πολιτικά τους συμφέροντα κλπ.

Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε οι κοινωνίες μας δεν είναι ομοιόμορφες, ενιαίες. Υπάρχουν διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να λειτουργεί, διαφορετικές προτεραιότητες. Ολα αυτά πρέπει να βρίσκουν χώρο έκφρασης. Αυτό σημαίνει «Δημοκρατία»

Αυτό είναι που γίνεται αυτή τη στιγμή, στα χωριά της Λέσβου, αλλά και στο όποιο, κεντρικό- τοπικό, πολιτικό σκηνικό.

Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η πανσπερμία των διαφορετικών ομάδων που, μέχρι στιγμής, έχουν εμφανιστεί και εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους (π.χ.) για τους Δήμους της Λέσβου, δεν είναι τυχαία η κινητικότητα που υπάρχει σε πολλά χωριά, δεν είναι τυχαίες οι συγκλίσεις που εμφανίζονται σε επίπεδο περιφέρειας, με κορυφαία την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση περιφερειακής παράταξης του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου και του χώρου της οικολογίας 

Ας μην προτρέχουν, λοιπόν, μερικοί και να θεωρούν ως… ¨αδυναμία¨του ΣΥΡΙΖΑ, το γεγονός ότι μέχρι τώρα, «δεν έχει εμφανίσει τον έναν ή τον άλλο υποψήφιο». Οπως έχουμε γράψει και παλαιότερα : 

Οσο βλέπουν τις τοπικές κοινωνίες να μπαίνουν σε κίνηση να συζητάνε και να συγκροτούνται οι παρουσίες, ακόμα και σε ενδεχομένως αντίπαλες κατευθύνσεις, αυτό είναι να το μεταφράζουν σαν αποτέλεσμα της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτή τη φάση, αυτή είναι η αναγκαιότητα: Να μπεί δηλαδή η ίδια η κοινωνία σε διαδικασίες κίνησης! Εφόσον μπει, θα βρει τον δρόμο της και δεν χρειάζεται «κανένα ΣΥΡΙΖΑ» και κανένα «φωτισμένο» να της τον υποδείξει

Print Friendly, PDF & Email