16 Νοεμβρίου 2018 | Γραφές |

Ένοικοι είμαστε όλοι κύριε Σημίτη

Ας καταλάβει ο πρώην πρωθυπουργός ότι με το πέρασμα των χρόνων, με όσα έχουν βγει στο φως αλλά και με όσα είναι βαθιά χωμένα στον πάτο, έχει χαθεί η ιερότητά του. Δεν βρίσκεται τόσο ψηλά ώστε να μεσολαβούν μαζί του μόνο οι ιερείς. Διότι αυτό είναι που τρελαίνει τον κύριο Σημίτη. Ότι παύει να είναι ταμπού, δηλαδή μία δύναμη ανεξάρτητη και ξεχωριστή. Ότι αποδυναμώνεται ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτόν και τους ενοίκους.

Αν ο κ. Μητσοτάκης ζει με την εντύπωση ότι η πρωθυπουργία είναι ιδιοκτησία του και κάποιος άλλος του την έχει πάρει να κάνει λίγο, ο κος Σημίτης ζει με τη βεβαιότητα ότι είναι έμβλημα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Ένα τοτέμ που κανείς παρακατιανός δεν μπορεί κι ούτε επιτρέπεται, να το αγγίζει. Κι αν κάποιοι διανοηθούν να το πράξουν τότε το τοτέμ θα επιφέρει την οργή.

Ώρα να τον ενημερώσει κάποιος ότι δεν βρισκόμαστε στην άγρια εποχή της Πολυνησίας ώστε η διακυβέρνηση να ασκείται μέσα από δεισιδαιμονίες. Ούτε το άνοιγμα των λογαριασμών του, είναι ενέργειες τελετουργικού τύπου που δεν συνάδουν με τα έθιμα της φυλής. Είναι ο δρόμος της νομιμότητας. Θέλει δεν θέλει, θα τον περπατήσει. Θέλει δεν θέλει, θα εξισωθεί.

Ας γίνει λοιπόν σιωπηλότερη η έπαρσή του, ας μαζέψει τον εγωισμό του κι ας στηθεί στη σειρά όπως όλοι μας. Δεν μπορεί να αντλεί πλέον την ισχύ του από την εντύπωση που έχει για τον εαυτό του και να συμπεριφέρεται υποτιμητικά  προς τρίτους. Διότι έτσι αντιλαμβάνεται ο κ. Σημίτης την παρούσα κυβέρνηση. Τρίτα και τέταρτα πάρτα και πέτα τα. Αυτή η αντίληψη διακατέχει και όλο το παλιό πολιτικό σύστημα. Γι΄ αυτό και πιο πάνω και από την αγωνία της διαλεύκανσης, βρίσκεται η οργή τους. Οργή επειδή τους έχουν πάρει αυτό που τους ανήκει. Πρόκειται για μίσος προς την ίδια τη δημοκρατία, η οποία ήταν καλή όσο την είχαν του χεριού τους, την χειραγωγούσαν και μερικοί την άρμεγαν κι όλας.

Ας καταλάβει ο πρώην πρωθυπουργός ότι με το πέρασμα των χρόνων, με όσα έχουν βγει στο φως αλλά και με όσα είναι βαθιά χωμένα στον πάτο, έχει χαθεί η ιερότητά του. Δεν βρίσκεται τόσο ψηλά ώστε να μεσολαβούν μαζί του μόνο οι ιερείς. Διότι αυτό είναι που τρελαίνει τον κύριο Σημίτη. Ότι παύει να είναι ταμπού, δηλαδή μία δύναμη ανεξάρτητη και ξεχωριστή. Ότι αποδυναμώνεται ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτόν και τους ενοίκους.

Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή. Απρόβλεπτη. Να που ήρθε ο καιρός να στερηθεί αυτές τις αξιώσεις ισχύος. Κι όσο πιο γρήγορα εννοήσει ότι δεν είναι μία κάποια συμβολική απεικόνιση, τόσο πιο ήρεμα γεράματα θα έχει.

Print Friendly, PDF & Email



/ Editorial

Ένα βήμα