26 Ιουλίου 2018 | Ανθρωποι |

Μ. Μπίκοφ: «Ηταν σαν να ξαναζούσα τις άγριες νύχτες στη Λέσβο»

Η εθελόντρια διασώστρια Μάνια Μπίκοφ μίλησε στον 105.5 στο Κόκκινο και την εκπομπή «Σκορ στο Κόκκινο» και αναφέρθηκε στις στιγμές που έζησε από τις πρώτες ώρες στις πυρόπληκτες περιοχές.

H Μάνια Μπίκοφ είναι ναυαγωσώστρια και εθελόντρια διασώστρια της ομάδας διάσωσης «Σχολή Ναυαγοσωστικής Lifeguard Hellas – Ελληνικό Κέντρο Εκπαίδευσης». Είναι πρώην αθλήτρια του πόλο και του τριάθλου αλλά και μητέρα τεσσάρων παιδιών. Το τελευταίο δεν την εμπόδισε να βρεθεί για ακόμη μια φορά κοντά σε ανθρώπους που χρειάστηκαν βοήθεια.

Μαζί με την ομάδα της αποτελούμενη από 35 άτομα, η Μάνια Μπίκοφ βρέθηκε στην πυρόπληκτη περιοχή από την πρώτη στιγμή αρχικά για να περισυλλέξουν ζωάκια που κινδύνευαν λόγω της πυρκαγιάς… Τελικά, κατέληξε να βοηθάει ανθρώπους στο Μάτι και την Ραφήνα…

Η Μάνια Μπίκοφ μίλησε στον 105.5 στο Κόκκινο και την εκπομπή «Σκορ στο Κόκκινο» και αναφέρθηκε στις στιγμές που έζησε από τις πρώτες ώρες στις πυρόπληκτες περιοχές.

«Το ότι βρεθήκαμε να σώζουμε ανθρώπους από την Λέσβο στο Μάτο Αττικής είναι πραγματικά συγκλονιστικό και για μένα προσωπικά και για όλα τα μέλη της ομάδας μας που ήταν το 2015 στη Λέσβο γιατί η αλήθεια είναι πως εμείς κάνουμε αυτό που είμαστε εκπαιδευμένοι να κάνουμε όποτε η ανάγκη το απαιτήσει και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες αλλά ουσιαστικά ψυχολογικά δεν είσαι προετοιμασμένος ότι αυτό θα συμβεί τόσο κοντά σε σένα. Η αλήθεια είναι πως όταν βγήκε το πρώτο άτομο που φορούσε σωσίβιο γιλέκο και την τραβήξαμε από την βάρκα και ήταν με το σωσίβιο, πραγματικά ήταν σαν να ξαναζούσα δύσκολες, άγριες νύχτες εκεί στη Λέσβο γιατί ο άνθρωπος είναι άνθρωπος ανεξάρτητα από το χρώμα, το τι πιστεύει και τι πρεσβεύει. Για εμάς ο κάθε άνθρωπος είναι το ίδιο και η αξία της ζωής του επίσης», είπε αρχικά.

Αναφερόμενη σε εκείνη την τραγική νύχτα, η κ. Μπίκοφ συνέχισε:«Βρεθήκαμε από την πρώτη στιγμή και τυχαία μέσα σε εισαγωγικά γιατί είχαμε ήδη ξεκινήσει, ήμασταν στην Μεσογείων αρχές Μαραθώνος όταν μάθαμε ότι η φωτιά έχει κατέβει στο Μάτι. Ημασταν ήδη εκεί με την ομάδα με σκοπό να βοηθήσουμε κάποια ζωάκια, το είχαμε κάνει και πέρσι στο Καπανδρίτι, το κάνουμε συχνά σε τέτοιες πυρκαγιές να βρεθούμε εκεί για να μεταφέρουμε με το αυτοκίνητο διάφορα ζώα στο Ανιμα και σε άλλους φορείς, οπότε ήμασταν ήδη καθ οδόν γι αυτή τη βοήθεια. Εκείνη την ώρα μας κάλεσε ένας ναυαγοσώστης, κάτοικος της περιοχής του οποίου επίσης κάηκε το σπίτι  και μας είπε ‘που είστε κι αν μπορείτε να έρθετε, η φωτιά έχει φτάσει στα σπίτια και κατεβαίνουμε στη θάλασσα’ και ήμασταν ευτυχώς πάρα πολύ κοντά. Δεν καταφέραμε να φτάσουμε μέσα στο χώρο της πυρκαγιάς για ευνόητους λόγους, είχε αποκλειστεί ο χώρος, θα ήταν και αυτοκτονικό να προσπαθήσει κάποιος να μπει εκεί…

Πήγαμε στο λιμάνι κι εκεί οι απλοί εθελοντές, οι ψαράδες πάλι – ακόμη κάτι που συνδέει την περίπτωση με την Λέσβο – ήταν οι πρώτοι που προσέγγισαν τις παραλίες αυτές, τα λιμανάκια και τις απόκρημνες περιοχές και μετέφεραν κόσμο πριν ακόμη αρχίσει να έρχονται οργανωμένα πλέον και οι φορείς και τα κανάλια… Οι πρώτες τρεις βάρκες έφυγαν από αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι ήταν οι εγκαυματίες αρχικά και αυτοί που ήταν σε πιο βαριά κατάσταση και κάποια παιδιά… Οι άνθρωποι που πήγαν να βοηθήσουν με την καλή τους την καρδιά έπαιρναν όποιον έβλεπαν ότι χρειαζόταν πρώτος την βοήθειά τους, δεν υπήρχε δηλαδή διαλογή οργανωμένη.
Οι συνθήκες, να θυμίσω, ήταν 6,7,8 μποφόρ δυτικός άνεμος, μεγάλα κύματα, η φωτιά, το θερμικό κύμα σαν οστικό κύμα έφτανε μέχρι και 100 και 300 μέτρα μέσα στο νερό οπότε η κατάσταση ήταν γενικά τραγική.

Στο λιμάνι υπήρχε καταγραφή, πέρα από τις δύο τρεις πρώτες βάρκες, στη συνέχεια αμέσως οργανώθηκε καταγραφή των ανθρώπων που έβγαιναν και εμείς κάναμε και μια ανθρώπινη αλυσίδα για να μην φεύγει κάποιος αριστερά ή δεξιά… Ηλικιωμένοι, μικρά παιδάκια ήταν πολύ δύσκολο να βγουν από μία βάρκα με τέτοιο κύμα. Ήμασταν εκεί μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες οπότε και οι βάρκες ερχόντουσαν χωρίς ανθρώπους, δεν έβρισκαν άλλους. Καταλαβαίνετε επίσης πως όταν έπεσε η νύχτα ήταν πολύ δύσκολο για τον κόσμο και τις ομάδες και τους εθελοντές και λόγω της έλλειψης φωτισμού. Βλέπετε, δεν φορούσαν γιλέκα, δεν ήταν ναυαγοί, δεν ήταν κάποιοι που έπρεπε να μπουν στο νερό, μπήκαν από το ένστικτο επιβίωσης. Ηταν κάτι πρωτοφανές, τα κουκουνάρια φλεγόμενα εκσφενδονίζονταν πάνω στους ανθρώπους σαν κάποιος να τους πετούσε πέτρες, έπρεπε να απομακρυνθούν να πάνε εκεί που δεν πατούσαν πια, δεν ήταν όλοι οι άνθρωποι κολυμβητές, η παραμονή για πολλούς ήταν δύο και τρεις ώρες οπότε αρκετοί χάθηκαν και εκεί από πνιγμό πέρα από τις συνθήκες του καπνού και απώλειας αισθήσεων από άλλους λόγους είχαμε δυστυχώς και τέτοια περιστατικά και μας το μαρτυρούν αυτό οι συνάνθρωποί τους που βοηθήσαμε, μας έλεγαν ‘μα τώρα δίπλα μου ήταν ο τάδε, ο γείτονάς μου’ και μετά αυτός ο κάποιος εξαφανιζόταν, έχανε τις αισθήσεις του, βυθιζόταν, τέλος».

Για την αγωνία που υπάρχει για τους αγνοούμενους και εάν υπάρχουν πολίτες που τους ρωτούν για τους δικούς τους ανθρώπους: «Ερχονται και κάποιοι από αυτούς τους έχουμε γνωρίσει από το πρώτο –  πρώτο βράδυ που ήταν δίπλα μας εκεί στο λιμάνι της Ραφήνας, ακόμη τους αναζητούν…
Ολο αυτό έχει πολύ μεγάλη αγωνία, με την ωμή λογική ενός διασώστη δεν μπορούμε να μιλάμε για επιζώντες μετά από τόσες ώρες γιατί είναι ξεκάθαρα τα σημεία που μπορεί να είναι οι άνθρωποι, είναι ή εγκλωβισμένοι μέσα στα σπίτια ή μέσα στα αυτοκίνητα ή έχουν παρασυρθεί από την θάλασσα. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, στα σημεία που θα μπορούσε να είναι κάποιος εν ζωή έχουν ελεγχθεί πολλάκις και δεν έχουμε εμείς σαν ομάδα την ελπίδα ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος εν ζωή αλλά για κάθε οικογένεια μπορώ απόλυτα να καταλάβω τον πόνο τους για τον άνθρωπό τους. Σαν άνθρωπος τώρα μακάρι να υπάρχει ένα θαύμα, να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καταφέρει να επιζήσουν και είναι σε μέρη που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν… Εμείς σύμφωνα με αυτό που έχουμε ζήσει, πολλοί άνθρωποι δήλωσαν τους δικούς τους ανθρώπους σε όποιον φορέα αρχικά έβρισκαν στην απόγνωσή τους και εγώ σαν μητέρα έτσι θα έπραττα πιθανώς και αυτό καθυστέρησε πολύ αυτή η καταγραφή η επίσημη της πυροσβεστικής ώστε να υπάρχει μία λίστα και σίγουρα όπως βλέπουμε και με αυτά τα δίδυμα κοριτσάκια που ήταν στις βάρκες έχουν συμβεί και κάποια περίεργα πράγματα…».

Σχετικά με τις ανάγκες που υπάρχουν και με ποιο τρόπο μπορεί κάποιος να βοηθήσει: «Θέλω να πω πως δεν προσπαθώ να αποκαταστήσω κανέναν αρμόδιο φορέα απλά με την εμπειρία ετών που έχω σε αυτές τις μαζικές καταστροφές, βλέπω να επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία… Οι πολίτες εντός και εκτός Ελλάδας με πολύ μεγάλη θέρμη θέλουν να ενισχύσουν και να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους που έχει ανάγκη και διάφοροι βγάζουν λίστες με πράγματα που χρειάζονται τα οποία όμως είναι περιττά για την συγκεκριμένη καταστροφή… Από χθες, από τις πρώτες ώρες εμείς περνούσαμε με το τζιπ γιατί κάναμε έρευνα και μας τοποθετούσαν μέσα στην καρότσα από μπισκότα, πάνες, μωρομάντηλα, νερά, ο καθένας ότι μπορούσε να φέρει με την καλή του την καρδιά όμως καλό είναι όλοι να επικοινωνούν με τον δήμο Ραφήνας ή με τον δήμο Μαραθώνα, έχουν και σελίδες και οι ίδιοι, έχουν αναρτήσει τις ανάγκες τους.

Επίσης, κυκλοφόρησαν πολλοί λογαριασμοί, να δώσουμε τα χρήματα και να πάνε εκεί που πρέπει μέσα από έναν φορέα, ο δήμος Ραφήνας έχει βγάλει έναν επίσημο λογαριασμό, με πιο θεσμικούς φορείς και όχι με τον οποιονδήποτε στο facebook. Τo facebook έχει τεράστια δύναμη, εγώ αυτό το βίντεο που έκανα σχετικά με αυτές τις ανάγκες ξαφνικά είχε 700.000 views, είναι απίστευτη η δύναμη αλλά ο κόσμος θα πρέπει να σκέφτεται με την κοινή λογική: Αυτή η περιοχή δεν έχει ρεύμα, δεν θα έχει για τον επόμενο μήνα, δεν υπάρχει νερό, είναι μη κατοικήσιμη, δεν έχει σχέση με την Μάνδρα που οι άνθρωποι έμεναν στα σπίτια τους όσοι μπορούσαν και προσπαθούσαν να καθαρίσουν. Ολοι είναι σε σημεία που σιτίζονται έχουν στέγη και κάποια ρούχα από κει και πέρα οι ανάγκες πρέπει να ναι συγκεκριμένες και στα ρούχα, μη μας πιάνει αυτό να αδειάσουμε τις ντουλάπες μας, τα οποία καταλήγουν όλα στο τέλος σε κάποιες χωματερές, η διαλογή είναι πολύ δύσκολη, όσοι περάσαμε από την Λέσβο έχουμε καταλάβει πόσο μεγάλη τέχνη σε εισαγωγικά είναι η διαλογή. Και να μη βιάζονται, για να ξαναφτιαχτεί αυτό το μέρος από την αρχή θα πάρει πάρα πολύ καιρό, οι ανάγκες θα έχουν διάρκεια. Και σίγουρα να έρθουν οι άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν και με τα χέρια τους, θα χρειαστούν αυτοί οι άνθρωποι, να καθαριστούν τα σπίτια, τα ερείπια, αυτό φυσικά θα πρέπει να το συντονίσουν οι φορείς του κάθε δήμου.

Και σαν έκκληση δική μας, σαν μια ομάδα που κινούμαστε στον χώρο με υπηρεσιακό αμάξι είναι να μην έρχεται ο κάθε άσχετος απλά για να δει την καταστροφή από κοντά. Μπαίνουνε άπειροι άνθρωποι από χθες που έχουν ανοίξει οι δρόμοι, δυσχερένουν την μετακίνηση των ασθενοφόρων, των οχημάτων του στρατού, της πυροσβεστικής, των γερανών που βγάζουν τα καμμένα οχήματα… Ας δείξουμε λίγο σεβασμό σε αυτή την τραγωδία, να μην ποστάρουμε φωτογραφίες που κυκλοφορούν απ τα θύματα ούτε να ερχόμαστε εδώ απλά για να βγάλουμε μία σέλφι, η ανθρωπιά φαίνεται με πολλούς τρόπους και ο σεβασμός είναι κι αυτός ένας. Δεν χρειάζεται, μας δυσκολεύουν αυτοί οι άνθρωποι που είναι και επιδερμικό το ενδιαφέρον τους, δεν προσπαθούν να μπούνε λίγο στην κατάσταση, περνάνε ‘παιδιά τι έγινε, όλα καλά; Να βγάλουμε μια φωτογραφία, βρήκατε κανέναν νεκρό;’ αυτές είναι οι ερωτήσεις».

Κλείνοντας, η Μάνια Μπίκοφ τόνισε: «Ας έρθουν οι άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν, υπάρχει εθελοντική δουλειά για πάρα πολύ καιρό να βοηθήσουν ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα, από τα σπίτια δεν έχει μείνει τίποτα, να μπορέσουν έστω να ορθοποδήσουν ξανά…
Εμείς είμαστε μια ομάδα 35 άτομα από την πρώτη στιγμή, είναι όλοι εθελοντές, πληρώνουμε τα πάντα, τα καύσιμά μας οτιδήποτε, δεν είμαστε επαγγελματίες εθελοντές, μας γεμίζει δύναμη αυτή η αγάπη η δική σας, του κόσμου, τα μηνύματα που παίρνουμε και καλό είναι όλοι να νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας με κάθε ευκαιρία όχι μόνο στην καταστροφή, λίγο παραπάνω, θα ήταν έτσι όλα καλύτερα».

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Υπάρχει ελπίδα