25 Μαΐου 2018 | Γραφές |

Η φτώχεια δεν είναι ντροπή, ούτε φυσικό φαινόμενο….

Αυτό ακριβώς είναι που δεν μπορούν να καταλάβουν όσοι και όσες, κοντά μια δεκαετία συνεχούς φτωχοποίησης της κοινωνίας μας, εξακολουθούν να βλέπουν, την φτώχεια σαν ντροπή και τους φτωχούς σαν ανίκανους. Οταν ο φτωχός αναγνωρίζει τη φτώχεια του και μιλάει για αυτήν απελευθερώνεται. Αποκτά συνείδηση ως τέτοιου, δηλαδή διαφορετικού.

Οι δεκαετίες της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας εξίσωσαν τη φτώχεια με την «ανικανότητα», την έκαναν κάτι σαν «φυσικό μειονέκτημα» από αυτά που πρέπει να το κρύβει κάποιος. Στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού η φτώχεια, μετατράπηκε σε ντροπή. Ο φτωχός ήταν φτωχός «γιατί ήταν ανίκανος να γίνει πλούσιος σε μια κοινωνία που το χρήμα έρεε άφθονο». Στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, ο φτωχός δεν μιλούσε για τη φτώχεια του. Την έκρυβε.

Η κρίση και η μνημονιακή της διαχείριση οδήγησαν στην φτώχεια ακόμα περισσότερους και περισσότερες, Έδειξαν όμως αυτό που έτσι και αλλιώς ίσχυε και πριν. Η φτώχεια δεν είναι «φυσικό φαινόμενο», η φτώχεια είναι επιλογή μιας κοινωνίας που χρειάζεται τους φτωχούς προκειμένου να αναπαράγει τον εαυτό της. Για να υπάρξουν οι πλούσιοι, θα πρέπει να υπάρξουν οι φτωχοί, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια της κρίσης. Για να σωθούν οι πλούσιοι έπρεπε οι φτωχοί να γίνουν ακόμα περισσότεροι.

Τα χρόνια της κρίσης, η φτώχεια έπαψε να είναι ντροπή. Ο φτωχός έπαψε να είναι ο «ανίκανος». Οταν οι φτωχοί είναι οι πολλοί τότε, μοιραία, οι προσωπικές ικανότητες δεν παίζουν κανένα ρόλο. Η αλληλεγγύη των φτωχών, τα δίκτυα συνεργασίας και αλληλουποστήριξης ακόμα και οι πλατείες, ήταν αυτά που έβγαλαν την φτώχεια από τα ερμητικά κλεισμένα σπίτια, στο δρόμο. Όταν μιλάς για τη φτώχεια σου, δεν ντρέπεσαι πια για αυτή. Αντιλαμβάνεσαι, ότι και οι άλλοι είναι ακριβώς όπως και εσύ.

Δεν είναι ντροπή να μιλάς για την φτώχεια. Δεν είναι ντροπή να μιλάς ακόμα και για την δική σου φτώχεια και ο κόσμος, ο φτωχός κόσμος, αυτό ακριβώς κάνει σήμερα. Μιλάει για την φτώχεια του και συνομιλεί για αυτήν μαζί με όσους μιλάνε για αυτή. Συνομιλεί κυρίως, με όσους πρώτα και κύρια, νοιάζονται για τους φτωχούς.

Η φτώχεια δεν είναι ντροπή, ούτε φυσικό φαινόμενο. Αυτό ακριβώς είναι που δεν μπορούν να καταλάβουν όσοι και όσες, κοντά μια δεκαετία συνεχούς φτωχοποίησης της κοινωνίας μας, εξακολουθούν να βλέπουν, την φτώχεια σαν ντροπή και τους φτωχούς σαν ανίκανους. Οταν ο φτωχός αναγνωρίζει τη φτώχεια του και μιλάει για αυτήν απελευθερώνεται. Αποκτά συνείδηση ως τέτοιου, δηλαδή διαφορετικού.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα σαν κοινωνία. Οι φτωχοί, δηλαδή οι πολλοί, έχουν συνομιλητές. Δεν χρειάζεται, τώρα πια, να παραστήσουν κάτι που δεν είναι και να κρύψουν την φτώχεια τους από ντροπή, προκειμένου να ακουστούν.

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Υπάρχει ελπίδα