26 Μαρτίου 2018 | Γραφές |

Το τέλος της εκδίκησης

Η πολιτεία έχει ήδη τιμωρήσει αυτούς τους ανθρώπους με το παραπάνω. Και τους έχει εκδικηθεί συνειδητά. Γιατί όπως είπε πρόσφατα ο συγγραφέας Σάββας Μιχαήλ, το κράτος είναι σαν τον Μινώταυρο, «αρέσκεται να τρώει νέους και το μέλλον, ασκώντας πολιτική φόβου».

Νίκος Ρωμανός, Δημήτρης Πολίτης, Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος, Γιάννης Μιχαηλίδης. Φεβρουάριος 2013.

Η εικόνα των 4 αυτών ανθρώπων, αμέσως μετά τη σύλληψή τους για απόπειρα διάρρηξης τραπέζης στο Βελβεντό Κοζάνης (χωρίς να προηγηθεί συμπλοκή ή αντίσταση), συμπυκνώνει όλο το μίσος που ένιωθαν οι τελευταίες κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για τους ανθρώπους.

Μιλάμε για εκείνη τη χρονική περίοδο όπου ο κόσμος βρισκόταν σε παρατεταμένη απόγνωση και σε έντονη επιθετική διάθεση. Την περίοδο όπου κάποιοι νέοι αντί να ζήσουν τη βιολογική και δημιουργική τους ακμή, ορμούν αυτοκαταστροφικοί, σαν ήρωες του Ντοστογιέσφκι, σε πράξεις που εκτροχιάζουν τη ζωή τους.

Οι πειθαρχικές τεχνικές της εξουσίας ουδέποτε περιορίστηκαν μόνο στις δικαστικές ποινές και στην ποινική κάθειρξη. Ειδικά δε εκείνη την ταραγμένη περίοδο, το μίσος και η αποστροφή του κράτους είχε εκφραστεί με πολλούς τρόπους. Αλλά σε αυτό το άναυδο στιγμιότυπο, όπου η βία χόρεψε πάνω στα πρόσωπά των νέων αναρχικών–ληστών, είναι έκδηλος ο σαδισμός.

Η εικόνα αυτή όχι μόνο επιβεβαιώνει ότι οι κυβερνώντες διακατέχονταν από εχθρικά συναισθήματα αλλά και ότι η πολιτική από τα σκοτεινά μονοπάτια της ωμής βίας όπου είχε εισχωρήσει, είχε περάσει στο σαδισμό. (Ένα άλλο περιστατικό σαδιστικής απόλαυσης ήταν ο τρόπος που δεσμοφύλακες δολοφόνησαν τον κρατούμενο Ιλι Καρέλι στις φυλακές Νιγρίτας).

Ο σαδισμός αυτός επανεμφανίζεται με τη μορφή της αδιαφορίας του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Χαράλαμπου Αθανασίου. Ο συγκεκριμένος αρνείται να καταθέσει βελτιωτική ρύθμιση, που θα επιτρέπει στον κρατούμενο και φοιτητή πλέον, Νίκο Ρωμανό, να παρακολουθεί μαθήματα της σχολής του.

Αρνείται πεισματικά, παρά το γεγονός ότι η απεργία πείνας που έκανε ο Ρωμανός τον είχε φτάσει σε οριακό σημείο φυσικής εξόντωσης. Κι αν ο σαδισμός του υπουργού υποχωρεί και τελικά καταθέτει την τροπολογία, αυτό συμβαίνει κάτω από την κοινωνική κατανόηση και αλληλεγγύη.

Μετά από χρόνια φυλακής, ο Νίκος Ρωμανός δικάζεται σε δεύτερο βαθμό μαζί με τους Αργύρη Ντάλιο, Δημήτρη Πολίτη, Γιάννη Μιχαηλίδη και Γεράσιμο Τσάκαλο. Αν και οι 4 πρώτοι αθωώθηκαν σε τρία προηγούμενα δικαστήρια από την κατηγορία ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση, καταδικάστηκαν ως «ατομικοί τρομοκράτες».

Η πολιτεία έχει ήδη τιμωρήσει αυτούς τους ανθρώπους με το παραπάνω. Και τους έχει εκδικηθεί συνειδητά. Γιατί όπως είπε πρόσφατα ο συγγραφέας Σάββας Μιχαήλ, το κράτος είναι σαν τον Μινώταυρο, «αρέσκεται να τρώει νέους και το μέλλον, ασκώντας πολιτική φόβου».

Κανένα άρθρο του ποινικού κώδικα δεν κάνει κοινωνική ανάλυση. Κανένα άρθρο του ποινικού κώδικα δεν μιλά για κατανόηση. Και γράφοντας «κατανόηση», δεν εννοούμε συμπάθεια. Αλλά ο ανθρώπινος νους μπορεί να αναλύσει και να κατανοήσει, αν το επιθυμεί. Τη Δευτέρα βγαίνει η απόφαση.

Τη Δευτέρα οι δικαστές θα αποφασίσουν για τη ζωή τους. Είθε η απόφασή τους αυτή να είναι και το τέλος της εκδίκησης.

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Ο λοστός του Αίλληνα