10 Δεκεμβρίου 2017 | Editorial |

Μια ακραία εξουσιαστική πρακτική

Η αξιοποίηση του φόβου που νοιώθουν άνθρωποι, ειδικά όταν αυτοί είναι πρόσφυγες και μετανάστες, για το οτιδήποτε συναντούν στην διαδρομή τους και η χρήση αυτού του φόβου, σε συνδυασμό με την επιθυμία τους να προχωρήσουν μπροστά, σαν εργαλείο άσκησης πολιτικής δεν έχει καμία σχέση με κανένα κίνημα διεκδίκησης. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι μια ακραία εξουσιαστική  πρακτική. 

Θέλουμε να είμαστε απολύτως σαφείς:  Η αξιοποίηση του φόβου που νοιώθουν άνθρωποι, ειδικά όταν αυτοί είναι πρόσφυγες και μετανάστες, για το οτιδήποτε συναντούν στην διαδρομή τους και η χρήση αυτού του φόβου, σε συνδυασμό με την επιθυμία τους να προχωρήσουν μπροστά, σαν εργαλείο άσκησης πολιτικής δεν έχει καμία σχέση με κανένα κίνημα διεκδίκησης. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι μια ακραία εξουσιαστική  πρακτική.  Οχι μόνο γιατί αυτή δεν έχει κανένα ηθικό πολιτικό έρεισμα. Αλλα κυρίως γιατί για να έχει, αυτή η πρακτική, την οποία επιτυχία προϋποθέτει ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να ζουν συνεχώς μέσα τον  φόβο.

Η  βασική δικαιολογία που εκφράζουν, όσοι πρόσφυγες έχουν μιλήσει με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι έχουν καταλάβει τα γραφεία του «γιατί φοβούνται». «Θέλουν να φύγουν όλοι μαζί και ξεχωριστά από τις άλλες πολλές χιλιάδες, γιατί φοβούνται».  «Φοβούνται να γυρίσουν στην Μόρια». «Φοβούνται τους ρατσιστές και την αστυνομία», Δικαιολογημένος ή όχι, αυτός ο φόβος υπάρχει στην ομάδα.

Αυτόν τον φόβο φροντίζουν να τον εμφανίζουν και να τον μεγεθύνουν με τις δημόσιες παρεμβάσεις τους μέσα από τα κοινωνίας δίκτυα, όσοι εμφανίζονται ώς «εκπρόσωποι» τους και όσοι ακόμα τους στηρίζουν. Είναι προφανές ότι το ίδιο κάνουν και στις συζητήσεις που έχουν με τους πρόσφυγες. Ενισχύουν ακόμα περισσότερο αυτούς τους φόβους.

Όταν χρησιμοποιεί κάνεις τον φόβο ως εργαλείο άσκησης πολιτικής, είναι προφανές ότι θα πρέπει συνεχώς να τον κρατάει σε ενημερότητα. Πρέπει η ύπαρξη του να εμφανίζεται  συνεχώς.

Είναι ακριβώς αυτό που κάνουν οι «εκπρόσωποι» και οι «διεθνείς παρατηρητές» όταν ισχυρίζονται ότι «τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ασκούν λεκτική βία» στους πρόσφυγες ή ότι «πήγαν να τους διώξουν από τα γραφεία του».

Είναι η συνεχής υπενθύμιση του πόσο κινδυνεύουν εάν «βγουν έξω», είναι ακόμα και η πρακτική της «περιφρούρησης» με τα καδρόνια από τους νεαρούς αντεξουσιαστές, το κλείδωμα της εξώπόρτας με αλυσίδα, το αυστηρό face control και η απαγόρευση  όσων επιχειρούν, απρόσκλητοι, να μπουν στο κτήριο.

Ομως, σε τι διαφέρουν αυτές οι η πρακτικές από αυτό που κάνουν οι διάφορες ξενοφοβικές και ρατσιστικές ομάδες; Και αυτές με την σειρά τους, πατάνε πάνω και μεγεθύνουν τους υπαρκτούς ή ανύπαρκτους φόβους για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, φόβους, ομάδων πολιτών που βασίζονται σε πραγματικά ή όχι, πάντως πάντα μεμονωμένα γεγονότα. Αυτούς τους φόβους και τα γεγονότα είναι που προβάλλουν πάνω στην ομάδα, προκειμένου να  την κρατούν συνεχώς σε εγρήγορση. απέναντι στην απειλή και τελικά μέσω την συνοχής της να την έχουν υπό έλεγχο .

Άλλα ακόμα και σε επίπεδο πρακτικών παροχής  ασφαλείας» οι πρακτικές που χρησιμοποιούνται, σε τι ακριβώς διαφέρουν με αυτό που επιχείρησε στο παρελθόν να κάνει η χρυσή αυγή στον Αγ. Παντελήμονα και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας;  Αυτές όμως οι πολιτικές πρακτικές, δηλαδή της διαχείρισης του φόβου και της άσκησης πολιτικής στη βάση αυτού,  τουλάχιστον μέχρι τώρα δεν τις έχουμε δει στο αντεξουσιαστικό κίνημα στην χώρα μας σε καμία έκδοση του.

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Ο λοστός του Αίλληνα

Tags: