5 Δεκεμβρίου 2017 | Editorial |

Το αδιέξοδο μιας ενέργειας….

Μόνο σεβασμό μπορεί να νοιώθει κανείς στον πόθο του κάθε πρόσφυγα και μετανάστη, να είναι αυτός/ης ο πρώτος/η που θα φύγει, μόνος/η ή μαζί με την οικογένεια και τους φίλους, από την Μόρια για μια καλύτερη ζωή. Αλλά μέχρι εκεί.

Το να προσπαθείς να κάνεις πολιτική, το να προσπαθείς να διαμορφώσεις «κίνημα», που ο πυρήνας των αιτημάτων πρακτικά συνοψίζεται στο «να φύγουν πρώτοι αυτοί», δηλαδή πάνω ακριβώς σε αυτόν τον πόθο, τότε δε σέβεσαι ούτε τον πρόσφυγα ή μετανάστη που λες ότι υπερασπίζεσαι, αλλά ούτε τους χιλιάδες άλλους και άλλες που βρίσκονται ακριβώς στις ίδιες συνθήκες με αυτόν. Γιατί και αυτοί έχουν ακριβώς τον ίδιο πόθο.

Το να εκθέτεις, άλλους ανθρώπους σε κινδύνους, που εσύ δεν πρόκειται να αναλάβεις, αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.  Στην πράξη σημαίνει, ότι δεν σε ενδιαφέρει ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Αλλά ούτε και οι άλλοι.

Είναι το αδιέξοδο μιας ενέργειας, στην οποία έχουν εγκλωβιστεί άνθρωποι, που πάνω και γύρω τους, διάφοροι, επένδυσαν το μικροπολιτικό τους παιχνίδι. Η και τον εγωισμό τους.

Στην συνέχεια τους άφησαν τραγικά μόνους. Μόνο λίγοι, πολύ λίγοι, έχουν μείνει να τους χειροκροτούνε μέσα από τα δίκτυα και αυτό μεγαλώνει ακόμα περισσότερο το αδιέξοδό τους…

Print Friendly, PDF & Email



/ Editorial

Το Βοστάνειο…

/ Γραφές

Το νέο «Μακεδονικό»

/ Γραφές

Ζουράρις ερίδματος

Tags:

Στην ίδια ενότητα