24 Οκτωβρίου 2017 | Editorial |

Προσφυγικό: Μπορούμε να τα σπάσουμε τα «αδιέξοδα»

Για τη Νέα Δημοκρατία και τους ακροδεξιούς συνοδοιπόρους της, η απάντηση στην προσφυγική και μεταναστευτική κρίση είναι εύκολη: «Ενταση της αποτροπής και σκληρές συνθήκες κράτησης σε κλειστά κέντρα, όσων κατορθώνουν να έλθουν τελικά στα νησιά«, αυτή είναι σε δύο γραμμές η πρόταση της. Μια πρόταση που όταν είχε την ευκαιρία την έκανε πράξη. Οι εκατοντάδες πνιγμένοι στο Αιγαίο και οι απανταχού στην Ελλάδα «Παγανές» ήταν το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής.

Video του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου για το «πινκ – πονγκ» στο Αιγαίο

Ομως, η συντριπτική πλειοψηφία των νησιωτών θέλει να αφήσει και έχει αφήσει πίσω της αυτές τις εποχές. Οι νησιώτες δεν θέλουν να πνίγονται άνθρωποι στις ακτές τους, όπως και δεν θέλουν να ξαναδούν τις εικόνες της Παγανής. Η, όποια, συζήτηση γίνεται στις τοπικές μας κοινωνίες , γίνεται με γυρισμένη την πλάτη σε αυτές τις πολιτικές και σε αυτές τις κραυγές που το αποτέλεσμα τους ήταν και θα είναι νεκροί και ντροπή.

Παγανή: Ο χώρος παραμονής των γυναικών

Δεν θέλουμε νεκρούς και ντροπή: Αυτό είναι κάτι που συμφωνούμε οι περισσότεροι και οι περισσότερες και οι λίγες φωνές μίσους και αίματος είναι δακτυλοδεικτούμενες και καταδικασμένες στην συνείδηση των πολλών. Ομως, αυτή μας η επιλογή έχει τα, φαινομενικά, «αδιέξοδά της».

Η «Μόρια» δεν είναι μια σταθερή κατάσταση

Για ακόμα μια φορά στην τοπική ειδησιογραφία έρχεται η Μόρια. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα τα τελευταία δύο χρόνια,  σαν κάθε φορά να πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Αλλά κάθε φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά

Η «Μόρια» δεν είναι φυλακή. Μόνο οι «απ” έξω» την αντιμετωπίζουν ως τέτοια. Όμως αυτοί δεν κάνουν τίποτα αλλά παρά να αναπαράγουν μια κατάσταση που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Οι άνθρωποι στη Μόρια είναι ελεύθεροι να μπαινοβγαίνουν και να κυκλοφορούν στην πόλη και στο νησί. Δεν είναι η Μόρια που εμποδίζει τους ανθρώπους.

Ομως και οι άνθρωποι, που αναγκαστικά, μένουν στην Μόρια, δεν είναι πάντα οι ίδιοι. Όσο και αν για όλους εμάς τους «απ” έξω»είναι «πρόσφυγες και μετανάστες» στην πραγματικότητα είναι εκατοντάδες  χιλιάδες οι. διαφορετικοί άνθρωποι. που πέρασαν από εκεί τα τελευταία δυο χρόνια. Αυτά που έχουν μείνει σταθερά, είμαστε εμείς και οι εγκαταστάσεις του κέντρου. Οι άνθρωποι που διαβιούν εκεί, αργά η γρήγορα μετακινούνται. Η «Μόρια» δεν είναι μια σταθερή κατάσταση. Εχει «ανεβάσματα και κατεβάσματα» όπως ακριβώς και οι ροές των ανθρώπων που έρχονται και φεύγουν.

Οι άνθρωποι μένουν αναγκαστικά στη Μόρια γιατί, για ένα χρονικό διάστημα, δεν μπορούν να φύγουν από το νησί και δεν μπορεί να εξασφαλιστεί, για την μεγάλη πλειοψηφία από αυτούς, άλλο κατάλυμα στο νησί. Αυτή η πραγματικότητα είναι που δημιουργεί το πρώτο «αδιέξοδο

Τα «ανοιχτά σύνορα» θέλουν δύο πόρτες

Οσο αυτονόητη φαντάζει η απάντηση για την Ν.Δ και την ακροδεξιά, εξίσου αυτονόητη φαντάζει και για την από τα αριστερά κριτική: «Ανοιχτά σύνορα, ελεύθερη μετακίνηση». Ποιος ή ποια θα μπορούσε να διαφωνήσει σε αυτά; Ομως αυτή η απάντηση δεν είναι σύνθημα άμεσης εφαρμογής. Περισσότερο μοιάζει για σύνθημα ζύμωσης.

Τα «ανοιχτά σύνορα» έχουν δύο άκρες. Μια να βγεις, αλλά κάπου πρέπει να μπεις. Η άλλη πόρτα τους είναι μόνιμα κλειδωμένη και το άνοιγμα της, όσο και να το θέλεις δεν εξαρτάται από την Ελληνική πλευρά. Η «κοινή δήλωση» Ε.Ε. – Τουρκίας, που επιβλήθηκε και στη χώρα μας είναι τα όρια που μπορεί να κινηθεί κανείς, μέσα σε μια Ευρώπη που συνεχώς θέλει και βάζει νέα εμπόδια στην μετακίνηση των ανθρώπων.

«Ελεύθερη μετακίνηση» λοιπόν μέσα στη χώρα. Γιατί όχι, αλλά που θα μείνουν; Πως μπορούν και πόσο γρήγορα μπορούν να εξασφαλιστούν, στην ενδοχώρα, καταλύματα για έναν πληθυσμό που συνεχώς αυξάνει και μάλιστα αυτή η αύξηση γίνεται με μη σταθερό τρόπο;

Τα «αδιέξοδα» είναι για να σπάνε.

Η επιλογή της ανθρωπιάς, που έκανε η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας και η συντριπτική πλειοψηφία των νησιωτών, φαίνεται ότι δημιουργεί αδιέξοδα, μέσα σε μια Ευρώπη που συνεχώς θέλει να περιορίζει τα δικαιώματα. Από μια άποψη είναι ο φωτεινός φάρος και το παράδειγμα για όλους τους άλλους λαούς, ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και διαφορετικά,

Διαμαρτυρία Αφγανών στην πλ. Σαπφούς. Φώτο: Γ. Παπαδόπουλος

Αυτή μας την επιλογή πρέπει να την στηρίξουμε και την στηρίζουμε. Τα παιδιά, τα προσφυγόπουλα και μεταναστόπουλα που μένουν στα νησιά μας, όπως και σε όλη την άλλη Ελλάδα, τώρα πάνε στο σχολείο. Οι εικόνες της ντροπής με τις πλατείες της Αθήνας γεμάτες ανθρώπους που δεν είχαν που να πάνε, έχουν τώρα τελειώσει.

Μένει όμως η «Μόρια» και οι άλλες «Μόριες» στα νησιά της πρώτης γραμμής. Η εικόνα και η ουσία της αντιμετώπισης και της υποδοχής των χιλιάδων ανθρώπων που έρχονται, δεν καταγράφεται μέσα στα διαμερίσματα που όλο και περισσότεροι μένουν. Ούτε στα σχολεία που όλο και περισσότερα παιδιά πηγαίνουν.

Τα σημεία υποδοχής είναι αυτά που δημιουργούν τα φαινομενικά «αδιέξοδα» και αυτά είναι που πρέπει να αλλάξουν.

«Κανείς μας δεν επιθυμεί να βλέπει ανθρώπους να διαβιούν σε συνθήκες επιεικώς απαράδεκτες. κανείς μας δεν αντέχει τη βία, τις συγκρούσεις, τις καταστροφές εγκαταστάσεων, την καταστολή και τις διώξεις δικαίων και αδίκων, ούτε την επακόλουθη αρνητική δημοσιότητα» γράφει η Συνύπαρξη στην επιστολή στο Υπουργό Μεταναστευτικής πολιτικής

Η άμεση ενίσχυση σε προσωπικό της Υπηρεσίας Ασύλου, ώστε και ταχύτερα αλλά και δίκαια να εξετάζονται τα αιτήματα, η επείγουσα μετακίνηση στην ενδοχώρα ευάλωτων ατόμων, οικογενειών με παιδιά, ασυνόδευτων παιδιών και γυναικών, η ενοικίαση καταλυμάτων για όλους τους υπεράριθμους και η επέκταση του προγράμματος μεταστέγασης από τα κέντρα φιλοξενίας σε σπίτια που εφαρμόζεται στην ηπειρωτική χώρα και στα νησιά, θα μπορούσαν να είναι άμεσες λύσεις που θα σπάνε αυτά τα φαινομενικά, «αδιέξοδα»

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Τα κοινά

/ Γραφές

Οι δύο Ελλάδες

Στην ίδια ενότητα