25 Σεπτεμβρίου 2017 | Editorial |

Και όμως η Ευρώπη αλλάζει…

Ενα είναι σίγουρο. Οτι στις εποχές της μετάβασης, αυτό που πάντα αφήνει το σημάδι για την νέα εποχή που ανοίγει είναι η «κίνηση των μαζών». Θα μπορέσει ο κόσμος της εργασίας, δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, να επιβάλει τα δικά του, «αυτοτελή άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα» σαν την λύση στον γόρδιο δεσμό της κρίσης;

Τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών, με την μεγάλη πτώση των κομμάτων του πρώην κυβερνητικού συνασπισμού και την μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς, επιβεβαιώνουν αυτό που εδώ και μερικά χρόνια είναι εμφανές στην Ε.Ε.. Σήμερα, τίποτα δεν είναι ίδιο με αυτό που είχαμε γνωρίσει πριν μόλις από μερικά χρόνια.

Μπορεί μερικές φορές η κατεύθυνση που φαίνεται ότι παίρνει η Ευρώπη, να μην είναι ακριβώς αυτή που θα θέλαμε και τα πράγματα να μην έρχονται πάντα έτσι όπως τα φανταζόμαστε. Αλλά κρίση έχει θέσει την Ε.Ε είναι σε μια διαδικασία κίνησης και όποιος/α νομίζει ότι «η μπίλια έχει κάτσει» μάλλον κάνει λάθος.

Τις εποχές της παντοδυναμίες του νεοφιλελεύθερου αφηγήματος, που δέσποζε από άκρου σε άκρον στην Ευρώπη, έρχεται να τις αντικαταστήσει μια εποχή ιδεολογικής και πολιτικής ρευστότητας σε όλες τις χώρες της. Τρεις φαίνεται να είναι οι βασικές κατευθύνσεις, που κάθε μια από αυτές διεκδικεί την ηγεμονία στην Ευρώπη.

Από την μια, η εμμονή στην νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης, των επιπτώσεών της και της διεξόδου. Ένα αφήγημα που στην πιο σκληρή εκδοχή του, το ακούσαμε πρόσφατα από τον Κ. Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη. «Είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση η ισότητα». Αυτό είναι το δόγμα που οι νεοφιλελεύθεροι της Ευρώπης έχουν στον πυρήνα του αφηγήματος τους. Αυτός είναι ο ιδεολογικός πυρήνας των μνημονίων και της λιτότητας.

Ενα δόγμα όμως, που με την σειρά του ανοίγει την πόρτα στο άλλο αφήγημα της εθνικής αναδίπλωσης και του ρατσισμού. «Αφού οι ανισότητες είναι στην ανθρώπινη φύση, τότε εμείς, οι Γερμανοί, οι Ελληνες, οι Γάλλοι, («το έθνος μας») δηλαδή, έχουμε περισσότερα δικαιώματα από τους (όποιους) άλλους».

Ανταγωνιστικά και προς το νεοφιλελευθερο δόγμα, αλλά και προς το αδελφάκι του, της «εθνικής αναδίπλωσης» βρίσκεται η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της. Η Αριστερά που προτάσσει τον ΆΝΘΡΩΠΟ, την ελευθερία και την αξιοπρέπειά του πάνω από τους διαχωρισμούς που τάχα μου «είναι στην φύση του».

Κάθε χώρα στην Ε.Ε. φαίνεται να είναι διαιρεμένη, σε αυτές τις τρεις τομές. Με διαφορετικές ταχύτητες σε κάθε χώρα, απόρροια των διαφορετικών κοινωνικών συσχετισμών εντός της κάθε χώρας, αυτές είναι που διαμορφώνουν το σκηνικό μιας Ευρώπης σε βαθιά κρίση. Κρίση όχι οικονομική οικονομική, γιατί όλοι και όλες γνωρίζουμε ότι αυτή, η οικονομική κρίση δηλαδή, είναι πάντα και «κρίση ηγεμονίας». Είναι η εποχή δηλαδή που «οι από πάνω δεν μπορούν, άλλο πια, να κερδίζουν την συναίνεση των από κάτω».

Είμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Αν αυτό δεν ήταν κατανοητό πριν από μερικά χρόνια, σήμερα ο κάθε ένας και η κάθε μία το βλέπει.

Ενα είναι σίγουρο. Οτι στις εποχές της μετάβασης, αυτό που πάντα αφήνει το σημάδι για την νέα εποχή που ανοίγει είναι η «κίνηση των μαζών». Θα μπορέσει ο κόσμος της εργασίας, δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, να επιβάλει τα δικά του, «αυτοτελή άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα» σαν την λύση στον γόρδιο δεσμό της κρίσης;

Όποια και αν είναι η απάντηση το σίγουρο είναι ότι η αριστερά πρέπει να επιδιώξει να την δώσει με τέτοιους όρους που θα αποκρούουν τα δόγματα της «ανισότητας που είναι στην ανθρώπινη φύση», είτε οικονομικά, είτε εθνικά είναι αυτά.

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Τα κοινά

/ Γραφές

Οι δύο Ελλάδες

Στην ίδια ενότητα