6 Σεπτεμβρίου 2017 | Editorial |

Για «το καλό του νησιού» και την «πατρότητα των έργων»

Νασική προϋπόθεση για την γρήγορη και επιτυχή υλοποίηση των «σύνθετων έργων» είναι η συμμετοχή της κοινωνίας, ο έλεγχος, η διεκδίκηση, η αποδοχή ή η απόρριψη. Αλλά κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει εφικτό, μόνο εάν, η τοπική κοινωνία, γνωρίζει όλα «τα ντεσού» και τις κάθε φορά «κρίσιμες στιγμές» και ρίξει εκεί, όλη την πίεση της

Προφανώς δεν διαφωνεί κανείς και καμία στην ανάγκη «να συστρατευθούν όλες οι δυνάμεις», να υπάρχει «σύμπνοια και ομόνοια», γιατί πάνω από όλα είναι «το καλό και το συμφέρον του νησιού». Αυτά είναι πράγματα αυτονόητα, άρα δεν χρειάζεται κάθε φορά να επανέρχονται στο τραπέζι.

Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος, που αν παρακολουθεί κάποιος με προσοχή τις, δημόσιες, παρεμβάσεις » του τοπικού κυβερνητικού χώρου», θα διαπιστώσει ότι ελάχιστες είναι οι φορές που με ανακοινώσεις του, προέβαλε τον ρόλο που αυτός ο χώρος ή ο βουλευτής του, έπαιξαν στην επιτυχή έκβαση του ενός ή του άλλου έργου.

Αρκετοί και αρκετές, θεωρούν ότι αυτή η στάση ουσιαστικά κρύβει ένα πρόβλημμα «επικοινωνίας». Δεν είναι όμως έτσι. Απλά το «κατόπιν ενεργειών μας» δεν είναι στο DNA της αριστεράς, είναι κάτι που δύσκολα το αποδέχεται και ακόμα πιο δύσκολα το κάνει. Είναι επίσης προφανές ότι ένα «μεγάλο έργο» περνάει από «σαράντα κύματα» και κανείς δεν μπορεί να διεκδικήσει την πατρότητά του. Ομως, πίσω από ένα τέτοιο έργο, υπάρχουν οι «κρίσιμες στιγμές».

Παραδείγματος χάριν, στην περίπτωση του λιμανιού του Σιγρίου και μέχρι τώρα, αυτή η κρίσιμη στιγμή ήταν όταν αυτό «απεντάχθηκε» από το ΕΣΠΑ, κάπου στα μέσα του 2014, και θεωρούταν ένα έργο «χαμένο».

Η σημερινή κυβέρνηση, όχι κάποια προηγούμενη, ήταν αυτή που έδωσε την λύση. H ένταξη του στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ανακοινώθηκε τον Μάη του 2016, ενώ η ένταξη του, με προϋπολογισμό 14. εκατ. έγινε τον Νοέμβρη του ίδιου έτους. Πρόσφατα μάλιστα ολοκληρώθηκαν όλοι οι σχετικοί έλεγχοι των συμβάσεων, αυτές υπογράφηκαν και το έργο είναι έτοιμο να ξεκινήσει.  Είναι επιπλέον προφανές, ότι αυτό το έργο, θα μπορούσε να είχε ενταχθεί στο ΠΔΕ και από τις πρώην, κυβερνήσεις. Δεν το έκαναν όμως.

Εντάξει, «να ευλογούμε τα γένια του Δημάρχου» που όπως διαβάζουμε με την ευκαιρία της υπογραφής της σχετικής σύμβασης «κέρδισε το στοίχημα που ο ίδιος είχε βάλει για την δρομολόγηση του σημαντικού αυτού έργου για τη Λέσβο», αλλά με δεδομένο ότι αυτή η κυβέρνηση ήταν που έδωσε λύση στην κρίσιμη φάση της χρηματοδότησης του λιμανιού, δεν τις αξίζουν κάποια «κρέντις παραπάνω», τουλάχιστον σε σύγκριση με τις προηγούμενες που απλά δεν είχαν δώσει;  Ετσι και αλλιώς, ο δήμαρχος ήταν ο ίδιος  όταν «το έργο βάλτωσε¨. Δεν είναι εμφανές ότι αυτό που έπαιξε τον ρόλο του ήταν η αλλαγή της κυβέρνησης;

Ενα άλλο παράδειγμα είναι η υπόθεση του κολυμβητηρίου. Στην φάση που βρισκόμαστε σήμερα, η «κρίσιμη στιγμή», είναι η ολοκλήρωση της μελέτης, έτσι ώστε το έργο να ενταχθεί στο ΠΔΕ. Η χρηματοδότησή του είναι εξασφαλισμένη, έχει δεσμευτεί άλλωστε για αυτό ο ίδιος ο Γ.Γ.Α Ιούλιος Συναδινός, όταν ήλθε στο νησί μας στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη.

Κάθε μέρα που περνάει, μέχρι να ολοκληρωθεί η μελέτη, καταγράφεται ως επιπλέον καθυστέρηση στην υλοποίηση του έργου και αυτό είναι κάτι που είχε τονισθεί ευθύς εξαρχής και προφανώς για τις, όποιες καθυστερήσεις, δεν έχει ευθύνη η κυβέρνηση και πολύ περισσότερο «ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ» (γιατί το ακούσαμε και αυτό!)

Αυτό δηλαδή είναι κάτι που θα πρέπει να κρατηθεί…»κρυφό» στο όνομα της ¨σύμπνοιας»; Αραγε, η οποιαδήποτε δημόσια ή ιδιωτική αναφορά στις, όποιες, δυσκολίες υπάρχουν στην ωρίμανση αυτού του έργου, το «υπονομεύουν», όπως ισχυρίζονται μερικοί;

Εφόσον λοιπόν, φαίνεται ότι με κάποιο τρόπο, έχει ανοίξει η συζήτηση για την «πατρότητα» των μικρών ή μεγάλων έργων, γίνονται ή σχεδιάζεται να γίνουν, στο νησί, ας προσπαθήσουμε όλοι και όλες, να έχουμε μια κοινή … μεθοδολογία …προσέγγισης αυτής «της πατρότητας».

Οχι τόσο για την διεκδίκησή της, αλλά κυρίως για να έχουμε, κάθε φορά, μια σαφή εικόνα των προβλημάτων που υπάρχουν, αλλά και των αιτιών που τα προκαλούν, ούτε γιατί, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα καλεστούμε όλοι να αποφασίσουμε για τους μελλοντικούς «πατεράδες» αλλά και τις «μαμάδες».

Κυρίως επειδή, βασική προϋπόθεση για την γρήγορη και επιτυχή υλοποίηση αυτών των «σύνθετων έργων» (και όχι μόνο) είναι η συμμετοχή της κοινωνίας, ο έλεγχος, η διεκδίκηση, η αποδοχή ή η απόρριψη. Αλλά κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει εφικτό, μόνο εάν, η τοπική κοινωνία, γνωρίζει όλα «τα ντεσού» και τις κάθε φορά «κρίσιμες στιγμές» και ρίξει εκεί, όλη την πίεση της!

Print Friendly, PDF & Email



/ Γραφές

Τα κοινά

/ Γραφές

Οι δύο Ελλάδες

Στην ίδια ενότητα