16 Μαΐου 2017 | Κάθε μέρα |

Μέτρα, αντίμετρα, δυσκολίες, ευκαιρίες…

Η κυβέρνηση έχει τώρα μπροστά της δύο περίπου χρόνια για να αποδείξει στην κοινωνία ότι ο τρόπος με τον οποίο μετράει τα πράγματα είναι ο σωστός και ότι θα έχει αποτέλεσμα. Για να το κάνει όμως αυτό, χρειάζεται και την στήριξη της ίδιας της κοινωνίας. Ομως ο χειρότερος τρόπος για να πάρει αυτή τη στήριξη είναι να ζητήσει από την κοινωνία «να βάλει πλάτη στην αναγκαία προσπάθεια»

Oσο και αν η αντιπολίτευση προσπαθεί να αποδομήσει την κυβέρνηση, εμφανίζοντας την συμφωνία ως μια κατάσταση όπου οι περικοπές και τα μέτρα θα γίνουν αύριο, ενώ τα αντίμετρα στο απώτατο μέλλον, η κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά ότι έχει μπροστά της μια περίοδο περίπου δύο χρόνια προκειμένου να συμβούν και τα «πρώτα και για τα δευτέρα».

Είναι επιπλέον λογικό ότι η κοινωνία δεν θέλει επ” ουδενί τα μέτρα  αλλά ελπίζει στα αντίμετρα. Aυτό που επιθυμεί είναι να μην εφαρμοστούν καθόλου τα μέτρα, αλλά να υλοποιηθούν οπωσδήποτε αντίμετρα, πιο γρήγορα αλλά και περισσότερα.

Αναμφίβολα η κοινωνία γνωρίζει πλέον ότι, με σιγουριά τα μέτρα θα εφαρμοστούν σε μια ενδεχόμενη αλλαγή διακυβέρνησης χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε αυτή την περίπτωση θα υλοποιηθούν και τα αντίμετρα, όπως αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι,  αν υπάρχει μια πιθανότητα  για να υλοποιηθούν τα αντίμετρα χωρίς όμως να υπάρξουν μειώσεις αυτό μπορεί να γίνει με την συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης.

Είναι λογικό λοιπόν, ότι αυτός που βρίσκεται στη δύσκολη θέση, δεν είναι η κυβέρνηση, που από εδώ και πέρα θα έχει τον χρόνο προκειμένου να ξεδιπλώσει γρήγορα την πολιτικής της και όταν έλθει η ώρα, με καλύτερους όρους να δει πως θα εφαρμοστεί η συμφωνία. Αυτός που βρίσκεται σε δύσκολή θέση είναι η αντιπολίτευση γιατί, τουλάχιστον για δύο χρόνια θα στερείται λόγου.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι όλη αυτή η υπόθεση είναι μια «στημένη ιστορία», από την κυβέρνηση και τους δανειστές και έχει σαν στόχο να αναπαράγει και να βάλει την κοινωνία εντός ενός διλήμματος που μοιάζει με μονόδρομο. «Για να παρθούν αντίμετρα, πρέπει οπωσδήποτε να παρθούν πρώτα τα μέτρα». Αυτό θα οδηγήσει την κοινωνία  στον δρόμο «της αρετής», «η ανταμοιβή έρχεται για τις θυσίες» και στα χαμήλωμα των διεκδικήσεων και των απαιτήσεών της.

Δεν είναι όμως έτσι. Ολοι και όλες μας γνωρίζουμε, ότι τα μέτρα προαποφασίζονται μετά από απαίτηση των δανειστών, ειδικά του ΔΝΤ, που αμφισβητεί τα δεδομένα και επιμένει ότι «οι αριθμοί δεν θα βγουν». Επιπλέον, επειδή ακριβώς οι δανειστές θέλουν να τελειώνουν και με την κυβέρνηση της αριστεράς, επιβάλουν, η διαφορά να καλυφτεί από τις κοινωνικές ομάδες που η αριστερά θέλει να οικοδομήσει τη συμμαχία της: Τους μισθωτούς και συνταξιούχους.

Από την άλλη η κυβέρνηση κατάφερε να βάλει στο τραπέζι και να κερδίσει την αντίθετη κατεύθυνση: Επειδή οι στόχοι θα καλυφθούν, το κόστος των μέτρων (που τότε θα είναι άχρηστο) να ξαναγυρίσει πάλι στις κοινωνικές εκείνες ομάδες με τις οποίες θέλει να οικοδομήσει τη συμμαχία της. Έστω και με άλλο τρόπο.

Η κυβέρνηση έχει τώρα μπροστά της δύο περίπου χρόνια για να αποδείξει στην κοινωνία ότι ο τρόπος με τον οποίο μετράει τα πράγματα είναι ο σωστός και ότι θα έχει αποτέλεσμα. Για να το κάνει όμως αυτό, χρειάζεται και την στήριξη της ίδιας της κοινωνίας.

Ο χειρότερος τρόπος για να πάρει αυτή τη στήριξη είναι να ζητήσει από την κοινωνία «να βάλει πλάτη στην αναγκαία προσπάθεια».  Να της ζητήσει δηλαδή να γίνει η κάλυψή των (μνημονιακών) υποχρεώσεων της, «υποχρέωση και στόχος όλης της κοινωνίας». Αν κάνει κάτι τέτοιο, τότε η «ιδιοκτησία του προγράμματος» όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά συνολικά από την κοινωνία, είναι εξασφαλισμένη. Με αυτόν τον τρόπο οι δανειστές θα έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την αριστερή κυβέρνηση σε πραγματική παρένθεση, ανεξάρτητα εάν αυτή θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στην διακυβέρνηση. Αυτός άλλωστε είναι ο λεγόμενος «ηθικός κίνδυνος» της περιόδου.

Οπως έχουμε ξαναγράψει η πάλη για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που έχει ήδη ανοίξει αυτή η κυβέρνηση αλλά και την διεύρυνσή τους είναι το σημείο που μπορεί να συναντηθεί το κίνημα, δηλαδή η κοινωνία με τον «ηθικό κίνδυνο» και να συγκρουστεί μαζί του.

Είναι το σημείο δηλαδή που μπορεί να «σπρώξει» την κυβέρνηση στην μη αποδοχή της ιδιοκτησίας του προγράμματος και με αυτό τον τρόπο να την προφυλάξει από τον ίδιο τον «ηθικό κίνδυνο».

Αν κάτι λοιπόν θα είχε να ζητήσει αυτή η κυβέρνηση από την κοινωνία, είναι ακριβώς αυτό. Προϋπόθεση όμως είναι να μιλήσει σε αυτήν για το «τώρα», τις δυσκολίες και τις ευκαιρίες που η περίοδος που ανοίγεται μπροστά μας, μέχρι το 2019 προσφέρει.



/ Γραφές

#ΕπόμενηΜέρα

Στην ίδια ενότητα