15 Απριλίου 2017 | Editorial |

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν, σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός…

Οι ποιητές, οι αληθινοί ποιητές, ακριβώς επειδή έχουν βαθιά συναίσθηση της ανθρώπινης κατάστασης και της ανθρώπινης τραγωδίας, πολλές φορές αποδεικνύονται προφητικοί.

Να λοιπόν γιατί στίχοι, γραμμένοι το 1978, αλλά στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη, γίνονται σήμερα το κυμάτισμα ενός ανέμου που καθαρίζει τις ψυχές και δίνει κουράγιο στον τιτάνιο αγώνα που έχει πάρει στα χέρια του ο ελληνικός λαός, αναλαμβάνοντας με τον τρόπο του, δηλαδή με τον τρόπο της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, τη διευθέτηση της προσφυγικής (δηλαδή ανθρωπιστικής) κρίσης.

Του Κώστα Καναβούρη

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,
σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
κι εκεί καθώς θα μιλάμε
θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Print Friendly, PDF & Email



Στην ίδια ενότητα