13 Απριλίου 2017 | Κάθε μέρα |

«Iδέες βασίλισσες κακογερνάνε… σκοπούς αλάθεφτους κοίτα να βρεις…»

Αν ήθελε να περιγράψει κάποιος τη «συγκυρία», ίσως σε αυτό ακριβώς το σημείο θα έπρεπε να επιμείνει περισσότερο και αν ήθελε να δώσει με έμφαση τα καθήκοντα της επόμενης μέρας της «κυβέρνησης της αριστεράς» ίσως σε αυτό ακριβώς που είπε ο Βάρναλης, θα πρέπει να ρίξει το βάρος της.

«Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε, ιδέες βασίλισσες κακογερνάνε,

στις νέες ανάγκες σου -κόπος βαρής!- σκοπούς αλάθεφτους κοίτα να βρεις

Κώστας Βάρναλης.

Αν η κρίση έχει να κάνει και με την ικανότητα της τάξης που εξουσιάζει, να προτείνει την δική της θετική (ταξική) επιχειρηματολογία και να την κάνει ικανή να •ηγεμονεύσει» δηλαδή να γίνει το κυρίαρχο αφήγημα εντός ενός κοινωνικοί σχηματισμού, τότε μοιραία η υπέρβαση της προς όφελος του κόσμου της εργασίας, έχει να κάνει με την ηγεμόνευση της δικής του θετικής επιχειρηματολογίας εντός αυτού του σχηματισμού.

Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο…

Οι «από πάνω» δεν είναι σε θέση να προτείνουν ένα πειστικό αφήγημα γιατί μέλλον της κοινωνίας μας. Οι προτάσεις και η επιχειρηματολογία των πολιτικών εκφραστών τους και των διανοουμένων τους,  ξεκινάει από την «αριστεία» και φτάνει μέχρι το «να κάτσουμε όλοι μαζί να τα βρούμε». Τα ενδιάμεσα κενά τα γεμίζουν οι παλιές ιδέες του «ανταγωνισμού», της «υπερφορολόγησης των άριστων» της «ατομικότητας» και του •ιδιωτικού».

Οι «παλιές ιδέες» σαν «κακογερασμένες βασίλισσες» γυρνάνε στους δρόμους και τα καφενεία αλλά λίγοι τώρα πια τους δίνουν σημασία.

Το κενό είναι φανερό…

Απέναντι σε αυτές τις «παλιές ιδέες» οι «νέοι σκοποί» είναι ακόμα αδιαμόρφωτοι και ως εκ τούτου σημειακοί ως προς την εφαρμογή τους στη ζωή.. Αυτό όμως είναι ένα αντικειμενικό πρόβλημμα. Για να γίνουν κυρίαρχοι οι •νέοι σκοποί» πρέπει να δοκιμάζονται στην πράξη. Οι αδιαμόρφωτες ακόμα ιδέες θέλουν να βρίσκουν τον δρόμο τους στην καθημερινότητα και να δημιουργούν άλλα παραδείγματα να πετυχαίνουν ή να αποτυχαίνουν, να γενικεύονται ή να εξαφανίζονται.

Η «συμμετοχή» οι «ανθρώπινες ανάγκες που είναι πάνω από τα κέρδη», η «αλληλεγγύη», ή «συλλογικότητα» ή «κοινωνία των πολλών», όλες δηλαδή οι λέξεις και οι «φράσεις κλειδιά» που περιγράφουν τις «νέες ιδέες» για να αρχίσουν να κυκλοφορούν ηγεμονικά στους δρόμους, θα πρέπει πρώτα να αποδείξουν την χρησιμότητα τους στην πράξη.

Για να αρχίσει όμως να τις συζητάει ο κόσμος «στα καφενεία και τους δρόμους» δεν φτάνει να είναι μόνο ελκυστικές και να ακούγονται ευχάριστα. Πρέπει και ο ίδιος να συμμετέχει στη διαμόρφωση τους.

Τα «τέρατα»…

Το «ευχάριστο» είναι ότι «οι από πάνω» δεν είναι σε θέση να προτείνουν ένα ηγεμονικό αφήγημα, όχι γιατί δεν γνωρίζουν πώς να το κάνουν αυτό, η γιατί δεν ξέρουν πως να το διαμορφώσουν. Απλά δεν μπορούν πια να έχουν τέτοιο. Αυτό μοιάζει λογικό: Σε μια εποχή που ο αστισμός «είναι υποχρεωμένος να τρέφει τον κόσμο της εργασίας, αντί να τρέφεται από αυτόν» η συνθήκες αναπαραγωγής του, άρα και τα αφηγήματα του σχετικά με αυτήν στενεύουν απελπιστικά.

Το «δυσάρεστο» είναι ότι σε αυτή την εποχή και όσο οι «από κάτω», ο «κόσμος της εργασίας», δεν κάνει το δικό του αφήγημα ηγεμονικό, τότε τα τέρατα παραμονεύουν για να καλύψουν το κενό που δημιουργείται.

Στην πραγματικότητα, αν ήθελε να περιγράψει κάποιος τη «συγκυρία», ίσως σε αυτό ακριβώς το σημείο θα έπρεπε να επιμείνει περισσότερο και αν ήθελε να δώσει με έμφαση τα καθήκοντα της επόμενης μέρας της «κυβέρνησης της αριστεράς» ίσως σε αυτό ακριβώς που είπε ο Βάρναλης, θα πρέπει να ρίξει το βάρος της.



/ Γραφές

(Δεν) γεννηθήκαμε έτσι

/ Γραφές

Χρυσά παιδιά…

/ Editorial

Ο παπάς από το Κεράμι…

Στην ίδια ενότητα