17 Φεβρουαρίου 2017 | Editorial |

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός

Οχι γιατί κουβαλάει το όνομα που κουβαλάει. Θέλει όμως να εκφράσει μια εποχή που δεν υπάρχει πια και μια τάξη που βρίσκεται στα όρια της παρακμή της.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πατέρας του Κυριάκου Μητσοτάκη, είχε πει κάποτε ότι η υπόθεση της «αποστασίας» του στοίχισε, γιατί χρειάστηκε να περιμένει «30 χρόνια για να γίνει πρωθυπουργός». Ο γιος του δεν θα χρειαστεί να περιμένει τόσα γιατί δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.

Αυτό, όχι γιατί τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον κυνηγάει μια «αποστασία» ή έστω το όνομα. Ειδικά το τελευταίο δεν παίζει κανέναν ρόλο αν σκεφτούμε ότι η οικογένεια Παπανδρέου έβγαλε τρεις πρωθυπουργούς στη σειρά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι εντελώς ακατάλληλος για αυτή τη δουλειά, αυτό το ξέρουν όλοι και όσοι δεν το ξέρουν το βλέπουν με κάθε ευκαιρία που εμφανίζεται μπροστά στον Ελληνικό λαό χωρίς την σιγουριά και την κάλυψη των επικοινωνιολόγων του και των στημένων ρεπορτάζ και συνεντεύξεων.

Υποτίθεται ότι τα θέμα της «ασφάλειας των πολιτών» είναι προνομιακό πεδίο για την δεξιά. Το σύνολο της αιτιολόγησης της αντίληψής της «για τα πράγματα» άλλωστε έχει δομηθεί γύρω από αυτά τα θέματα.Για πολλές δεκαετίες η αναπαραγωγή του ελληνικού αστισμού γινόταν κυρίως με την προβολή του αφηγήματος της «ασφάλειας» και των κινδύνων που οι πολίτες ή το έθνος αντιμετωπίζουν εξ΄αιτίας της έλλειψης της.

Από τους «ληστές και τους κατσαπλιάδες» στους «ληστοσυμμορίτης που βιάζουν τα κορίτσια μας» και από τους «τεντιμπόηδες» μέχρι τους «αναρχικούς» και τους «μετανάστες» το αφήγημα της πάντα είχε κάποιους να βάζει «απέναντι» και αυτή να εμφανίζεται ως η υπερασπίστρια της «τιμής και της ασφάλειας» των «νοικοκυραίων».

Αυτό το αφήγημα δεν το έκανε κομμάτια ο Τσίπρας, αλλά ο …Μητσοτάκης. Οχι μόνο δεν μπόρεσε να το υπερασπιστεί, πώς θα μπορούσε άλλωστε αλλά το ξεφτίλισε. Δεν είναι μόνο η στάση του σώματος που προδίδει τα έντονα σημάδια ανασφάλειας που ο ίδιος φαίνεται να έχει όταν είναι υποχρεωμένος να εκτεθεί χωρίς την στήριξη των συμβούλων και επικοινωνιολόγων του, είναι κυρίως αυτά που είπε: Μίλησε για τα «Εξάρχεια» και πώς από …»τα σπασμένα τζάμια κάποιος μπορεί να φτάσει στα Καλάσνικοφ»(!) για το «Ζεφύρι» και τα άλλα «άβατα» ως συνταξιούχος χωροφύλακας του παλιού καιρού.

Καλλιδρομίου, Τσικνοπέμπτη στο άβατο των Εξαρχείων.

Προσπάθησε να επαναφέρει, από το παράθυρο, το αφήγημα των «ληστών, των κατσαπλιάδων, των ληστοσυμμοριτων και των τεντιμπόηδων» σε μια κοινωνία που από καιρό πια έχει ταυτίσει την έλλειψη ασφάλειας με τις πρακτικές των τραπεζών, των αφεντικών, της εφορίας και των ναζιστών.

Και μάλιστα μίλησε για αυτά σε μια κοινωνία που από καιρό έχει απελευθερωθεί από τον φόβο του «χωροφύλακα» που της επέβαλε να θεωρεί εχθρούς της, όσους ο ελληνικός αστισμός και οι νοικοκυραίοι θεωρούν κατά καιρούς ώς τέτοιους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός. Οχι γιατί κουβαλάει το όνομα που κουβαλάει. Θέλει όμως να εκφράσει μια εποχή που δεν υπάρχει πια και μια τάξη που βρίσκεται στα όρια της παρακμή της.

Print Friendly, PDF & Email



Στην ίδια ενότητα