ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Πολιτισμός

«Η πηγή των γυναικών», αυτή την Κυριακή στο Μαλλίδειο

πηγητων γυναικων

Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
Σκηνοθεσία : Ράντου Μιχαελάνου
Λίγα λόγια για την Ταινία

Σε ένα αραβικό χωριό του Μαρόκο, οι γυναίκες αποφασίζουν να προχωρήσουν σε μια εκτενή αποχή από τα συζυγικά τους καθήκοντα, σε μια προσπάθεια να εξαναγκάσουν τους άνδρες τους να επωμιστούν πλέον εκείνοι το δύσκολο, καθημερινό έργο της μεταφοράς του νερού από τις πηγές του βουνού. Το οδυνηρό ατύχημα μιας εκ των γυναικών, αποτέλεσε τελικά την αφορμή για το ξέσπασμα μιας θηλυκής εξέγερσης που φαινόταν πως είχε αρχίσει να σιγοκαίει. Και ποιος καλύτερος τρόπος να κερδίσεις αυτό που θες, αν οχι με το να υποβάλλεις τον άντρα σου σε μια καταναγκαστική αποχή από το σεξ; Προφανώς κανένας.

Ο Γαλλορουμάνος σκηνοθέτης Ράντού Μιχαελανου δημιουργεί με ζωηρή, χρωματική παλέτα, δραματική και χιουμοριστική ισορροπία και αναμενόμενο φυλετικό περιεχόμενο, τον μύθο μιας σύγχρονης Λυσσιστράτης, τον ρόλο της οποίας αναλαμβάνει να κρατήσει στην προκειμένη περίπτωση η όμορφη Λέϊλα Μπεχτί.

Τα φεστιβαλικά περάσματα (Βερολίνο, Βενετία, Κάννες) των προηγούμενων ταινιών του Μιχαλένου, δικαιολογούν απόλυτα και αυτή του την προσπάθεια στην οποία εξακολουθεί να διατηρεί μια ζεστή, ανθρώπινη ματιά πάνω στα πράγματα, συνδυασμένη εξαιρετικά με μια αριστοφανική καυστικότητα και έναν κεκαλυμένο σεξουαλισμό από τη πλευρά των γυναικών, και κυρίως της βασικής πρωταγωνίστριας.

pamfila15

Είναι ενδιαφέρον το πόσο ρεαλιστική καταφέρνει να διατηρήσει την ταινία του από τη στιγμή μάλιστα που γίνεται κάτι παραπάνω από εμφανές πως η ουσιαστικότερη επίδραση που έχει δεχθεί, είναι αυτή του σατυρικού μας ποιητή, Αριστοφάνη.

Με έναν εύστοχο τρόπο ο Μιχαλεάνου καταφέρνει να φέρει στο πρσκήνιο το θέμα της ισότητας των φύλων που εξακολουθεί να ταλανίζει τις αραβικές χώρες, εγείροντας παράλληλα εθιμοτιμικές αξίες, παραδόσεις και τελετουργικά που εμείς εδώ στη Δύση τα έχουμε περισσότερο σαν βούτυρο στο ψωμί μας. Ενώ λοιπόν μια ενδεχόμενη αποχή από το σεξ θα αποτελούσε στην καλύτερη περίπτωση για εμάς, αφορμή για πονηρά γελάκια και άπειρη καζούρα, για τις γυναίκες των μουσουλμανικών χωρών αποτελεί ένα μεγίστης σημασίας βήμα, καθώς τονίζουν με τον τρόπο αυτό το γεγονός, πως ήρθε και η δική τους σειρά να τολμήσουν και να διεκδικήσουν πράγματα που δικαιωματικά τους αξίζουν. Πράγματα όπως η ανάγκη της ίσης μεταχείρισης, της αξιοπρέπειας και του σεβασμού.

Η σκηνοθεσία ρέει καθάρια, όπως ακριβώς και το πολυπόθητο νερό, ενώ και η φωτογραφία της ταινίας υπερτονίζει όλη την σκονισμένη ομορφιά της τοποθεσίας των γυρισμάτων, της παράδοσης και της ανεπιτίδευτης γοητείας αυτών των γυναικών. Αυτή η οπτική αμεσότητα εκφράστηκε και υπό την μορφή υποψηφιότητας για τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών το 2011, βάζοντας έτσι ένα ακόμα λιθαράκι στην ήδη αξιοπρόσεκτη παρουσία της ταινίας.

Τα ζωηρά χρώματα, η εμφανέστατη εμμονή στο παραδοσιακό στοιχείο, η μουσική και η γενικότερη αίσθηση ενός ‘πίνακα εν κινήσει’ που αποπνέει, αποδυκνείει οτι όταν οι καινούριοι εμπνέονται από τους μεγάλους παλιούς, τότε το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτα καλό. Ο σπουδαίος Γεωργιανός σκηνοθέτης Σεργκέϊ Παρατζάνοφ, ένας από τους σημαντικότεους παραδοσιακούς παραμυθάδες, συναντάει την νέα ματιά του Μιχαλεάνου, βοηθώντας τον να δημιουργήσει μια όμορφα διδακτική ταινία, χωρίς βίαιες εξάρσεις και ιδιαίτερα απειλητικές διαθέσεις εκ μέρους των ανδρών.

Η Μπεχτί αποτελεί τον προσωποποιημένο δυναμισμό και το φρέσκο μυαλό της γυναικείας παρουσίας, παρακινόντας και δυναμιτίζοντας τη κατάσταση, αλλά παραμένοντας την ίδια στιγμή εύθραυστη και εξαιρετικά ευάλωτη. Στο πλευρό της η σκληροπυρηνική γιαγιά Μπιούνα δίνει ρέστα.

Το «Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» είναι μια όμορφη, γλυκόπικρη σε στιγμές ταινία την οποία αξίζει να δει κανείς για όλα αυτά που θέλει και καταφέρνει τελικά να πει, μέσα από μια εξαιρετική κινηματογράφηση και μια έξυπνα παραλληλισμένη ιστορία η οποία καλά κρατεί από το 411 π.Χ. Γιατί στην τελική και όπως κι αν το δούμε, οι γυναίκες αποτελούν πραγματικά την Πηγή της Ζωής.