9 Ιανουαρίου 2017 | Editorial |

Στον Καρά Τεπέ, τα προσφυγάκια δεν ξεπαγιάζουν με τα κρύα και τα χιόνια.

Ο Καρά Τεπές, δεν απασχολεί τα φώτα της δημοσιότητας αυτές τις ημέρες του χιονιά, συνήθως δεν τα απασχολεί καθόλου. Ομως θα έπρεπε.

Περίπου ένα, ενάμισι χιλιόμετρο από το κάμπ της Μόριας, λίγο πιο έξω από την πόλη της Μυτιλήνης, λειτουργεί η κατασκήνωση του Καρά Τεπέ. Εκεί μένουν περίπου 1000 πρόσφυγες, κυρίως οικογένειες με μικρά παιδιά.

Ο Καρά Τεπές, δεν απασχολεί τα φώτα της δημοσιότητας αυτές τις ημέρες του χιονιά, συνήθως δεν τα απασχολεί καθόλου. Ομως θα έπρεπε.

Ο Καρά Τεπές είναι το «άλλο παράδειγμα», όπου το μεράκι σε συνδυασμό με την σωστή οργάνωση και τον καλό συντονισμό δημιουργεί για τους φιλοξενούμενους του, όπως συνηθίζει να τους αποκαλεί ο συντονιστής του, ο Σταύρος  Μυρογιάννης, συνθήκες αξιοπρέπειας.

[fbvideo link=»https://www.facebook.com/stavmiro/videos/pcb.10154475217504737/10154475216399737/?type=3&theater» width=»500″ height=»400″ onlyvideo=»1″]

Στον Καρά Τεπέ, τα προσφυγάκια δεν ξεπαγιάζουν με τα κρύα και το χιόνι. Εκεί σαν παιδιά κάνουν, ότι κάνουν όλα τα παιδιά όταν πέφτει χιόνι…

Αν λοιπόν, αυτό γίνεται στον Καρά Τεπέ, γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο πράγμα και στη Μόρια;

 

 



/ Γραφές

(Δεν) γεννηθήκαμε έτσι

/ Γραφές

Χρυσά παιδιά…

/ Editorial

Ο παπάς από το Κεράμι…

Στην ίδια ενότητα